Ένας δίσκος για μια χώρα τραυματισμένη.

Σε μια από τις πιο οξυμένες πολιτικά (και ουσιαστικά) περιόδους της σύγχρονης ιστορίας, πολλοί καλλιτέχνες μίλησαν ανοιχτά και πήραν θέση. Καλοδεχούμενοι, ανεπιθύμητοι, ήπιοι, φωνακλάδες, ρηξικέλευθοι, συμβιβαστικοί, με επιχειρήματα ή χωρίς, βγήκαν στις οθόνες για να εκτεθούν – και αναλόγως κρίθηκαν από το τηλεθεάμων κοινό, που ούτως ή άλλως αγνοεί, στο μεγαλύτερο ποσοστό του, την καλλιτεχνική τους πορεία. Ελάχιστος ο αριθμός εκείνων που μίλησαν δια της τέχνης τους και ελάχιστοι κι εκείνοι που τους άκουσαν. Με μια εξαίρεση.

Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης είναι σκηνοθέτης και μουσικός. Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία («Κλαις;») προβλήθηκε το 2003 και ακολούθησαν άλλες δύο, το υπέροχο «Ροζ» του 2006, και το δυστοπικό «Higuita» του 2012, το οποίο και υπέγραψε ως «The Boy». Αυτό το τελευταίο ψευδώνυμο χρησιμοποιεί και για τη μουσική του ιδιότητα: Τέσσερα «επίσημα» άλμπουμ (από την ανεξάρτητη δισκογραφική “Inner Ear”), συμμετοχές σε soundtrack (σπουδαία η δουλειά του στους «Αισθηματίες» του Νίκου Τριανταφυλλίδη, για την οποία βραβεύτηκε από την Ελληνική Κινηματογραφική Ακαδημία) και πολλές ανεπίσημες κυκλοφορίες που βρήκαν το κοινό τους μέσω διαδικτύου. Όπως και τώρα.

Πριν λίγες μέρες, εμείς οι επισκέπτες του προφίλ του Βούλγαρη στο φατσοβιβλίο, διαβάσαμε αυτό το status: «Κατά καιρούς όταν συμβαίνει κάτι πολιτικοκοινωνικό με παίρνουν και μένα απο κάποια μέσα και ζητάνε να τους πω την άποψη μου. Προσωπικά δε μ’ αρέσει να διαβάζω τις απόψεις καλλιτεχνών για θέματα πέραν της δουλειάς τους οπότε δεν λέω ποτέ ναι σε αυτές τις προσκλήσεις. Προτιμώ να μιλάω για οτι θέλω μέσα απο τα πράγματα που κάνω είτε στη μουσική είτε στο σινεμά και τέλος πάντων αν έχω κάτι να πω αυτό να ειπωθεί με έναν δημιουργικό τρόπο. Για αυτό τον λόγο και με βάση ο,τι συμβαίνει αυτές τις μέρες ξύπνησα σήμερα το πρωί και έγραψα 10 καινούργια ελληνόστιχα τραγούδια που έχουν μέσα τις δικές μου σκέψεις».

Το άλμπουμ, που οι χρήστες μπορούν να κατεβάσουν δωρεάν έχει τίτλο «Καλό παιδί». Στο κομμάτι «Μιούζικαλ  κάτω από τη Γη» ακούμε: «Φασίστες και αριστεροί / Γάβροι και βάζελοι / Πλούσιοι και φτωχοί / Μια αγκαλιά όλοι μαζί / Σ αυτόν τον τόπο δε θα κλείσει καμία πληγή. Στο «Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα;»: «Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα; / Σου υπόσχομαι οτι θα υπάρχουνε ακόμα οι λόγοι που δεν θέλεις να με δεις / Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα; / Σου υπόσχομαι οτι θα υπάρχουνε ακόμα μητέρες να σε προσέχουν πριν παντρευτείς / Τι θα υπάρχει τη Δευτέρα; Σου υπόσχομαι οτι θα υπάρχουνε διαφημίσεις στην τηλεόραση να ξεχαστείς».

Η βάση είναι το πιάνο και η μπάσα αλλά και ευλύγιστη φωνή του Αλέξανδρου ενώ στις κιθάρες και την παραγωγή βοηθά ένας άλλος αξιόλογος μουσικός του ανεξάρτητου χώρου («Κτίρια τη νύχτα»). Ο τόνος μινιμαλιστικός, πότε θλιμμένος, πότε ελεγειακός, αποτελεί τη συνέχεια ενός ήχου και μιας ματιάς που προσδιορίστηκε λίγο μετά τη μεταπολίτευση, μέσα από τις ανεξάρτητες κυκλοφορίες της Creep Records και που δρα υπόγεια – χάρη σε κυκλοφορίες σαν κι αυτή – μέχρι σήμερα. Κι όταν όλα αυτά που ζούμε αυτές τις μέρες καταχωρηθούν στο παρελθόν (βιαστικά, όπως συμβαίνει συνήθως), το άλμπουμ του Αλέξανδρου Βούλγαρη θα στέκεται ως η πιο ουσιαστική μαρτυρία όσων συνέβησαν. Και πιθανότατα όσων τα ακολουθήσουν.

Mauvaises Nouvelles Des Etoiles Reboot.

Κάθησα και μαστόρεψα το μουσικό blog. Νομίζω πως έχω ξεμπερδέψει με τα dead links και πως όλα τα κομμάτια εδω μέσα παίζουν κανονικά. Ελπίζω δηλαδή. Χίλιες δυο μουσικές, κι άλλες τόσες αποχρώσεις, αλλά λατρεύω κάθε νότα. Ελπίζω να βρείτε κάτι που να αγγίξει κι εσάς.

Εδώ.

Dudley.

Όταν ήσουν πιτσιρίκι και συνειδητοποιούσες ότι σου άρεσε πολύ να βλέπεις ταινίες (ούτε καν "το σινεμά", τόσο πιτσιρίκι εννοώ), δε γινόταν να δεις ταινία με το Dudley Moore και να μην τον συμπαθήσεις. Είχε στο μέγιστο βαθμό αυτό που οι αμερικάνοι αποκαλούν "likable quality": με φάτσα παιδική, μικρό ανάστημα, και φωτεινό χαμόγελο, μπορούσε να παίξει ακόμη και έναν ανεύθυνο αλκοολικό δισεκατομυριούχο και να τον κάνει συμπαθή.

O Dudley Moore επίσης άρεσε πολύ στη νονά μου. Ευτυχές γεγονός, εκείνα τα χρόνια, για δυο λόγους: μου άρεσε πολύ ο Dudley Moore και επίσης μου άρεσε πολύ η νονά μου. Οπότε δε χάναμε ταινία του, είτε σε VHS, είτε στους κινηματογράφους. Στο θερινό "Γκρέκα" είχαμε δει το "Άρθουρ", σε βίντεο τα υπέροχα "Και τη μία και την άλλη" (Mickey + Maude) και "10" - αμφότερα σε σκηνοθεσία του Blake Edwards, μια συνεργασία που, σε ποιοτικό level ξεπερνά αυτή με τον Peter Sellers (αλήθεια είναι ρε παιδιά, σκεφτείτε το λίγο) και στο χειμερινό "Κάπιτολ" (εκεί που τώρα είναι το Marks & Spencer, στη Γρηγορίου Λαμπράκη) το "Μικρός πατέρας, μεγάλος γιός".

Το οποίο, εντάξει, μαλακία ταινία ήταν, αλλά και πάλι αυτός είχε πλάκα.

Ήταν εύκολο βλέπετε να μην αγαπήσεις μια ταινία απλά επειδή είχε τον Dudley Moore μέσα (έκανε αρκετές κακές επιλογές) αλλά ήταν αδύνατον να μην αγαπήσεις τον ίδιο, όπου κι αν τον έβλεπες. Δεν είχε όρους αυτή η αγάπη, τον αγαπούσες και στις κακές του ταινίες. Για απειροελάχιστους ηθοποιούς μπορεί κανείς να πει κάτι τέτοιο. Στις σελίδες του "Dudley Moore - an intimate portrait", n Rena Fruchter, η καλύτερη του φίλη και συγγραφέας του βιβλίου, περιγράφει έναν άνθρωπο πολύ κοντά σε αυτό που βλέπαμε στην οθόνη. Έναν άνθρωπο δηλαδή γεμάτο βαθιά καλοσύνη, που έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο - ενίοτε πληγώνοντας άλλους - ακριβώς εξαιτίας της.

Ο Μουρ, εκτός από ηθοποιός, ήταν και σπουδαίος μουσικός (δεν είναι τυχαίος ο ρόλος του στο "10"), πιανίστας με κλασσική παιδία και τεράστιο ταλέντο στη jazz. Με πλούσια δισκογραφία και συνθετικές περγαμηνές αξιοθαύμαστες.Και πέρασε τα τελευταία χρονια της ζωής του χτυπημένος από προοδευτική υπερπυρηνική παράλυση, μια σπάνια ασθένεια, άγνωστου αιτιολογίας, που τη χαρακτηρίζουν αδυναμία κίνησης των ματιών, αταξία βάδισης και αυξημένη σπασμωδικότητα. Μοιάζει με το Πάρκινσον δηλαδή, αλλά είναι σαρωτικά εκφυλιστική. Σκέτη φρίκη δηλαδή. Περισσότερο απ' όλα τον στεναχωρούσε που δεν μπορούσε πια να παίξει μουσική. Στα 66 του χρόνια αποφάσισε να διακόψει τη φαρμακευτική αγωγή του, μην αντέχοντας τους πόνους αλλά και τη στεναχώρια του, και δυο μήνες μετά, πέθανε. Ο βρεττανικός τύπος, περιέργως, ποτέ δεν τον συμπάθησε ιδιαίτερα - και εννοώ τους άγγλους κριτικούς βασικά. Ακόμη και με την ασθένεια του έκαναν πλάκα, τα μοσχάρια.

Η κωμωδία σπάνια γνώρισε πιο ταλαντούχους ανθρώπους, πιο πολύπλευρους καλλιτέχνες - δείτε μόνο τα σκετς του με τον Πίτερ Κουκ (που κακώς χρεώνονται μονάχα στο τελευταίο) - και πιο γλυκούς ανθρώπους. Δείτε αυτό εδώ το βιντεάκι, λέει περισσότερα για τον ίδιο απ΄ότι όλες οι ταινίες του και τα κείμενα που γράφτηκαν γι αυτόν (συμπεριλαμβανομένου και αυτού εδώ, προφανώς) μαζί.

Giorgio Gaber - La strada

Tον ανακάλυψα μόλις πριν μισή ώρα.

Να ναι καλά τα παιδιά που σκάρωσαν τη μετάφραση.

Ο δρόμος είναι η μόνη σωτηρία.

David Lynch - Dark Night Of The Soul

Ναι ναι ξέρω,τι έγινε ρε φίλε, σε μπουντρούμι σε είχαν;

Είχα πάρει μυρωδιά τις τραγουδιστικές απόπειρες του Ντέιβιντ Λιντς, και κάποιες τις είχα ψιλο-ακούσει κιόλας. Αλλά αυτό εδώ με πέταξε στα βράχια που λένε. Περιμένω τον επικείμενο δίσκο πως και πως. Αν βγει μάλιστα σε βινύλιο... και κυκλοφορήσει σε μια λογική τιμή,
τον έχω λιώσει.

Aκούστε τούτο εδώ.

Λες και βούτηξες το mp3 playerτης γυναίκας πίσω από το καλοριφέρ.

Παλιές ιστορίες

Κάποιος ανέβασε αυτά στο γιουτούμπι



Είναι μια παλιά συναυλία
από τα χρόνια που έπαιζα στους Septic Flesh
που είχαμε δώσει στη Τσεχία.



Πάντα κοιτάζω με νοσταλγία εκείνη την εποχή. Θες επειδή ήταν πιο τρελή και ανέμελη, θες επειδή ήμασταν πιτσιρίκια και όταν μας έφτυναν εμείς λέγαμε "βρέχει", θες επειδή νιώθαμε ικανοί για τα πάντα, θες επειδή οι Septic ήταν μια μπάντα που θαύμαζα απεριόριστα πολύ πριν γίνω μέλος, τέλος πάντων, για άπειρους λόγους. Περιοδείες στας Ευρώπας, ύπνος στο πούλμαν, ξεκαρδιστικά σκηνικά, ανέκδοτα για μια ζωή.



(Με το Heaven Below δακρύζω ακόμα - το χτύπημα μου στο φινάλε μόνο πόζα δεν είναι)

Κάνουμε όλοι καραγκιοζιλίκια, αλλά μερικές φορές εγώ είμαι για μεγάλη γιούχα. Με βλέπω να σηκώνομαι όρθιος με την παραμικρή ευκαιρία (τα χειρότερα τα κάνω στο Shamanic Rites) - επίσης φοράω μαύρα γυαλιά και μαύρα γάντια. Πιο ψωνάρα δε γίνεται. Τα απαιτεί το κοινό του είδους θα μου πείτε. Υπάρχει όμως και ένα κάποιο όριο, Διάολε. Παρ' όλα αυτά, παίζουμε καλά. Αρχίδια λεφτά είχαμε πάρει, θυμάμαι. Νομίζω πως είχα θυμώσει κιόλας με αυτό: στο τέλος της συναυλίας μας έδωσαν πολύ λιγότερα χρήματα από το ποσό που είχε συμφωνηθεί. Μαθαίνω ότι δεν παίζουν πια κομμάτια από εκείνη την εποχή στα live τους. Είναι κρίμα. Άκουγα πάλι, προσεκτικά, το ΕΣΟΠΤΡΟΝ σήμερα. Παραμένει ότι πιο ουσιαστικό έχουν κάνει.



Με τον ένα κιθαρίστα, το Βασίλη που παίζαμε μαζί και στους Depression, αυτόν στα δεξιά με τη μαλλούρα, δε μιλάμε πια. Δεν νομίζω να με κατάλαβε επί τούτου ποτέ, και μάλλον θα έχει κι αυτός τα δίκια του. Όχι πως έχει καμία σημασία. Δεν χάνονται, άλλωστε, για σοβαρούς λόγους οι άνθρωποι. Μόνο για επιχρυσωμένες ανοησίες που ξεφλουδίζουν με το χρόνο, και αφήνουν ολόγυμνη την οικουμενική βλακεία της στιγμής.



Κάθομαι και χαζεύω τον εαυτό μου, το έτος 1999.

Ανίδεος και άφοβος.

Ορίστε οι ανθυγιεινές επιπτώσεις των αναμνήσεων.
Και τι να κάνω τώρα, που θέλω πίσω αυτά τα χρόνια;
Αιωρούμενος και εξόχως μόνος, επιστρέφω στο παρόν.

If you could read my mind by Gordon Lightfoot

If you could read my mind love
What a tale my thoughts could tell
Just like an old time movie
About a ghost from a wishin' well
In a castle dark or a fortress strong
With chains upon my feet

You know that ghost is me
And I will never be set free
As long as I'm a ghost, you can see

If I could read your mind love
What a tale your thoughts could tell
Just like a paperback novel
The kind the drugstore sells
When you reach the part
where the heartaches come
the hero would be me

Heroes often fail
And you won't read that book again
Because the endings just to hard to take

I'd walk away like a movie star
Who gets burned in a three way script
Enter number two, a movie queen
To play the scene of bringing
All the good things out in me
But for now love let's be real

I never thought I could act this way
And I've got to say that I just don't get it
I don't know where we went wrong
But the feelings gone and I just can't get it back

If you could read my mind love
What a tale my thoughts could tell
Just like an old time movie
About a ghost from a wishing well
In a castle dark or a fortress strong
With chains upon my feet the story always ends

If you read between the lines
You'll know that I'm just trying to understand
The feeling that you left

I never thought I could feel this way
And I've got to say that I just don't get it
I don't know where we went wrong
But the feelings gone
and
I just can't get it back

Metal και κουλτούρα. Heavy και τα δυο.

Μεγάλωσα με Beatles. Τους άκουγα φανατικά μέχρι τα 13 μου, τουλάχιστον - και πιστέψτε με, ξεκίνησα πολύ μικρός (thanx dad). Μεγαλώνοντας, άρχισα να προτιμώ την πιο σκληρή τους μεριά. Η αγάπη μου για τον ηλεκτρισμό αναπτύχθηκε περίπου εκείνα τα χρόνια.

Μέχρι που μια μέρα άνοιξα την τηλεόραση και έπεσα πάνω σε μια συναυλία των Judas Priest. Και το σαγόνι μου έπεσε στο πάτωμα. Η εικόνα του δερματοφορεμένου Rob Halford με κεραυνοβόλησε. Και ο ήχος ακούστηκε στα αυτιά μου σαν η λογικότατη συνέχεια αυτού του ηλεκτρισμού που προτιμούσα. Ε, απο'κει ξεκινησε η αγάπη μου για το είδος. Όχι δηλαδή από την επιθυμία μου να φορέσω t-shirts των αγαπημένων μου συγκροτημάτων, ζώνη με σφαίρες και εφαρμοστά μαύρα τζιν. Μακριά μαλλιά ήθελα ν' αφήσω ούτως η άλλως, αλλά γι αυτό έφταιγε ο Lennon - όχι ο Halford (που.... τα είχε κουρεμένα κοντά).

Μετά βέβαια το τελετουργικό της κατάστασης με ψάρωσε, οπότε και τα t-shirts φόρεσα, και όλα τα υπόλοιπα. Και το "κοινωνικό στίγμα" που επέφεραν, με πείσμωσε ακόμα περισσότερο. Γιατί - και με μεγάλο φόβο να ακουστώ σαν κωλόγερος - τότε ήταν λίγο αλλιώς τα πράγματα. Μακρύ μαλλί είχαν οι αλήτες και μόνον αυτοί. Στο σχολείο οι υπόλοιποι σε απέφευγαν (στην χειρότερη) ή σε περιτριγύριζαν σαν αξιοπερίεργο (στην καλύτερη) - και γι αυτό, οι μεταλλάδες ενός σχολείου ένιωθαν την ανάγκη να ενωθούν.

Και επειδή ενωμένοι έκαναν και τις μηνιαίες εξορμήσεις τους στα δισκάδικα, συγκέντρωναν εύκολα τα βλέμματα των άλλων στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Αφήστε δε που μια τυχαία συνάντηση με ένα όργανο της τάξης μπορούσε να σε βάλει σε μπελάδες από το πουθενά.

Και ξέρετε κάτι; It felt good!

Όσο τα γούστα μου επεκτείνονταν και το metal μου γινόταν όλο και πιο ακραίο, κάθε έκφανση εφηβικής οργής έβρισκε τον δρόμο της στην επιφάνεια - δεν κρατούσα μέσα μου τίποτα. Μόνο οι γυναίκες με κόμπλαραν λίγο. Και, ξανά, εκείνα τα χρόνια, οι μεταλλούδες δεν ήταν τόσο όμορφες - λυπάμαι για τον ξεδιάντροπο σεξισμό μου και σας παρακαλώ, κυρίες μου, να με συγχωρέσετε, αλλά είναι η πικρή αλήθεια. Βλέπετε, τα ωραία κορίτσια τότε δεν ήθελαν να βρίσκονται στο περιθώριο. Και αν δεν μπορούσαν να αγαπήσουν τη μουσική σου, δεν μπορούσαν να είναι κορίτσια σου. That simple. Οπότε έκανες υποχωρήσεις ή... περίμενες. Αυτό μας έκανε αθεράπευτα ρομαντικούς. Αρρώστια που, φοβάμαι, ακόμα κουβαλάμε.

"Τα καημένα τα παιδιά, θα μεγαλώσουν και θα καταλήξουν ν΄ακούν σκυλάδικα" έγραφε κάποιος τότε στο Αθηνόραμα, με αφορμή την ανακοίνωση της συναυλίας των DRI - και συμπλήρωνε πως και οι οπαδοί τους θα πρέπει να είναι "Dirty Rotten Imbeciles", αναφερόμενος στα αρχικά τους. Μας έβριζε στη ψύχρα δηλαδή. Και δεν ήταν ο μόνος. Όλοι στον ελληνικό τύπο το έκαναν. Και οποιοδήποτε μουσικό περιοδικό - εκτός από το "οχυρό" μας, το Metal Hamer - αναφερόταν στο metal, το έκανε μονάχα κοροϊδευτικά: είμασταν ο αγαπημένος σάκος του μποξ τους. Σκεφτείτε πως αν, σε κάποιο εξ αυτών, υπήρχε ένας συντάκτης που αγαπούσε το είδος, θα υπήρχε σίγουρα και ένας άλλος που θα τον έβριζε προσωπικά. Φυσικά, αυτό μας πείσμωνε ακόμα πιο πολυ!

Κολλήσαμε το μικρόβιο της μουσικοφιλίας από μικροί όμως. Παρακολουθούσαμε τις κυκλοφορίες του μήνα, ανακαλύπταμε συγκροτήματα αγοράζοντας τις κυκλοφορίες της εταιρίας των αγαπημένων μας συγκροτημάτων, αποκτήσαμε αισθητήριο και άποψη. Και μέσα από αυτά τα τελευταία, αναπτύξαμε την προσωπικότητα μας. Ανακαλύψαμε ποιοι είμαστε. Αποκτήσαμε κουλτούρα. Από το black metal ανακάλυψα τον μινιμαλισμό. Κι απο κει, ανακάλυψα τον John Cage, τους Joy Division, τους Radiohead του Kid A και του Amnesiac. Από το progressive rock ανακάλυψα τους Godspeed You Black Emperor, τους Silver Mountain Zion, τους Goblin. Από το thrash metal έφευγες γραμμή για το punk, τους Fear, τους Pistols, τους Clash. Από τους Black Sabbath, ανακάλυψα τα ηλεκτρικά blues και απο κεί, μέσω του μινιμαλισμού, οδηγήθηκα στα παλιά νέγκρικα blues. Ενώ από το ατμοσφαιρικό death metal, πήγα στο darkwave, από κει στους Cure και στο τέλος έστριψα στη σκοτεινή πλευρά της pop (που είναι απέραντη). Από το metal επίσης ανακάλυψα τον Dario Argento - επειδή στο soundtrack του Phenomena υπήρχαν τραγούδια απο τους Motorhead και τους Iron Maiden. Και μετά, ανακάλυψα το Σινεμά το ίδιο - εκεί αποφάσισα και το τι ήθελα επιτέλους να σπουδάσω. Βέβαια κακώς λέω "επιτέλους", ήμουν μόλις 14 χρονών.

Τέλος πάντων, ακούσαμε πολλά. Σχεδόν από όλους. Συγγενείς και "φίλους", δασκάλους και ελεγκτές, μπάτσους και σκυλάδες, μπαμπάδες και γραφιάδες. Μεγαλώσαμε, η αγάπη μας για τη μουσική διογκώθηκε, η δισκοθήκη μας επεκτάθηκε, ο χρόνος μας μοιράστηκε στις ώρες με μουσική και χωρίς. Και κάποιοι απο εμάς "πέρασαν" στην αντίπερα όχθη. Ξεκίνησαν να αρθογραφούν κι αυτοί - και μάλιστα σε "αντίπαλα" στρατόπεδα, στα έντυπα που "χτυπούσαν" το metal. Όπου, όταν τους δινόταν η ευκαιρία, "καθάριζαν" το όνομα της μουσικής που τους κράτησε όρθιους στα πιο δύσκολα - της είχαν υποχρέωση, βλέπετε.

Σήμερα, δεν παρακολουθώ και πολύ τις νέες metal κυκλοφορίες, με κάποιες εξαιρέσεις. Αλλά οι παλιές αγάπες μένουν. Κάποια κομμάτια ακόμη έχουν εκείνη την παλιά δύναμη. Το ακραίο metal, έτσι αναγκασμένο που είναι να μεταλλάσσεται κάθε χρόνο, για να παραμένει ακραίο, έχει ακόμα την ικανότητα να σε εκπλήσσει. Κι όλοι εμείς οι φίλοι που μεγαλώσαμε μαζί ακούγοντας metal εξελιχθήκαμε σε παράξενα ζώα: Ακούμε Motorhead και Leonard Cohen. Βλέπουμε Φούλτσι και Μπέλα Ταρ. Φοράμε σακκάκι και μπλουζάκι Darkthrone. Εκφράζουμε τον ενθουσιασμό μας για ένα τραγούδι με headbanging, σε οποιοδήποτε είδος μουσικής κι αν ανήκει.

Μα κι εμείς, με τη σειρά μας, παραξενευτήκαμε, βλέποντας το metal να μπαίνει στη γενικότερη pop κουλτούρα της τρέχουσας εποχής (να γίνεται δηλαδή αποδεκτό), και την αισθητική του να στολίζει τα πιο άσχετα μεταξύ τους πράγματα.

Α, και τις μεταλλούδες να ομορφαίνουν.
Συγγνώμη κυρίες μου.

Υ.Γ.: Στους φίλους μου απο το Hammer.

Νύχτες βινυλίου.

Νομίζω πως η φωτογραφία τα λέει όλα, αλλά μάλλον πρέπει να εξηγήσω προς τι ο ενθουσιασμός για κάτι τόσο αυτονόητο.

Ούτως η άλλως, αγοράζω μόνο βινύλια εδώ και αρκετά χρόνια (το τελευταίο μου cd πρέπει να το αγόρασα καμιά δεκαριά χρόνια πριν) και, τώρα που κάθομαι και τα χαζεύω, έχω πολλούς μικρούς θησαυρούς εδώ μέσα. Συλλεκτικό ρίγος με πιάνει, και χαίρομαι. Ή χαιρόμουν.

Μεγάλη μαλακία λοιπόν το ρίγος του συλλέκτη όταν δεν έχει τι να το κάνει. Εξηγούμαι: πικ-απ δεν είχα εδώ και αρκετά χρόνια. Ο λόγος: μάζευα λεφτά για να πάρω κάτι αξιόλογο που, επίσης, δεν θα μου γαμούσε τους δίσκους - αμαρτία ασυγχώρητη αυτό το τελευταίο, και όσοι αφήνουν τα δισκάκια τους να οργώνονται ανελέητα από βελόνες-γκασμάδες πρέπει να ντρέπονται για λογαριασμό τους.

Και, anyway, πήρα ένα προχθές. Και το συνέδεσα.

Πέραν της μπέμπας, δεν έχω ασχοληθεί με τίποτε άλλο αυτές τις μέρες. Η όλη διαδικασία μου θύμισε ξανά την ιερή στιγμή του να αφουγκράζεσαι τη μουσική, την οποιαδήποτε μουσική. Δεν είναι μόνο η μυσταγωγία του όλου πράγματος, δεν είναι το ότι, φυσικά, ακούγεται καλύτερα από οποιοδήποτε cd (αποδεδειγμένο αυτό το τελευταίο και οι άσχετοι ας μην πεταχτούν να διορθώσουν, θα ξεφτιλιστούν πάραυτα), δεν είναι το τελετουργικό διάβασμα των στίχων και το χάζεμα του εξωφύλλου. Αυτά απλώς περιγράφουν μια εμπειρία που όμως δύσκολα περιγράφεται.

Μερικοί μπορεί και να σκέφτεστε, τι μαλακίες είναι αυτές που γράφω. Καλώς ή κακώς όμως, ανήκω σε μια κατηγορία ανθρώπων που, στο παιχνίδισμα της βελόνας πάνω στο πρώτο "σκράτς", νιώθουν σαν στην άλλη μεριά μιας Μαύρης Τρύπας που, μέσα από το κατάμαυρο Διάστημα του βινυλίου, "ξεβράζει" ήχους από άλλη διάσταση.

Ακόμη και σήμερα χαζεύω τη βελόνα όπως τη χάζευα τότε. I cannot get over this, it seems.

And it feels great.

Καλό μήνα παιδάκια.



Y.Γ.
Ως φυσικό επακόλουθο,
οι επόμενες αναρτήσεις στο
mauvaises
θα είναι σαφώς επηρεασμένες
από αυτές τις
νύχτες βινυλίου.

Mauvaises Nouvelles Des Etoiles

Mauvaises

Nouvelles

Des Etoiles

Σπίτι, τσιγάρα, νύχτα, μουσική.

Και λίγο τζιν.

Μια ωραία γωνιά δηλαδή.

Και περισσότερες λέξεις να σπείρω

στο ραγισμένο δρόμο.

ένα κλικ

εδώ

Nick Drake "Parasite" - (album: "Pink Moon" - Simply Music UK, 1973)

Lifting the mask from a local clown

Feeling down like him

Seeing the light in a station bar

And travelling far in sin

Sailing downstairs to the northern line

Watching the shine of the shoes

And hearing the trials of the people there

Who's to care if they lose.

And take a look you may see me on the ground

For I am the parasite of this town.

Dancing a jig in a church with chimes

A sign of the times today

And hearing no bell from a steeple tall

People all in dismay

Falling so far on a silver spoon

Making the moon for fun

And changing a rope for a size too small

People all get hung.

Take a look and see me coming through

For I am the parasite who travels two by two.

When lifting the mask from a local clown

And feeling down like him

And I'm seeing the light in a station bar

And travelling far in sin

And I'm sailing downstair to the northern line

Watching the shine of the shoes

And hearing the trials of the people there

Who's to care if they lose.

And take a look you may see me on the ground

For I am the parasite of this town.

And take a look you may see me in the dirt

For i am the parasite who hangs from your skirt.

(To Pink Moon έμελε να είναι το τελευταίο άλμπουμ του Drake. Το 1974 η κατάθλιψη τον νίκησε. Σε ηλικία μόλις 26 ετών. Κάθε στίχος του Parasite κρύβει μέσα του τόση οδύνη και πόνο, που απορείς πως κατάφερε ν΄αντέξει τόσο. Είναι ένα υπέροχο τραγούδι. Σ'ευχαριστώ που μου το θύμισες.)

Darkthrone "Green Cave Float" - (album: "Goatlord" - Moonfog Productions, 1996)

I am

the fountainstorm from a black heart.

I am

the desert of redemption.

I soar on dead wings of sin.

I am pre-nun (with a) cracked virginity.

The arrows of moderation

failed to hit me

but the ones who came with fear and hate

kissed me

deep

long

and hard.

Paler skin than the sheets of jewel fairytales

is sown upon every soul and body of life.

And I wonder

who sees desolation

through my eyes,

holds the vision

and makes "love" to it.

(Στις αντικοινωνικές μου σήμερα. Ο δισκος επρόκειτο να κυκλοφορήσει το 91, αλλά οι Darkthrone δεν τον ηχογράφησαν ποτέ. Όμως, το '96 κυκλοφόρησαν το rehearsal tape εκείνης της περιόδου (με "φρέσκα" όμως φωνητικά). Ένα άλμπουμ παράξενο σε όλα του. Δίχως ρεφρεν, δίχως hooks, αλλά σκληρό, μηδενιστικό, τεχνικότατο και αλλόκοτα λυρικό. Το συγκεκριμένο κομμάτι κλείνει το δίσκο. Οι δε στίχοι του Gylve, απόσταγμα κατάμαυρου σουρεαλισμού. Σκέφτομαι πως μόνο κάποιοι - ελάχιστοι - metalheads εκ των επισκεπτών θα είναι σε θέση να το εκτιμήσουν. It's a pity, actually).

Johnny Hallyday - "L'envie" (live) (album: "Tour 66, Stade De France, 2009" - Warner, 2010)

Qu'on me donne l'obscurité puis la lumière

Qu'on me donne la faim la soif puis un festin

Qu'on m'enlève ce qui est vain et secondaire

Que Je retrouve le prix de la vie enfin.

Qu'on me donne la peine pour que j'aime domir

Qu'on me donne le froid pour que j'aime la flamme

Pour que j'aime ma terre qu'on me donne l'exil

Et qu'on m'enferme un an pour rever à des femmes.

On m'a trop donné bien avant l'envie

J'ai oublié les reves et les merci

Toutes ces choses qui avaient un prix

Qui font l'envie de vivre et le désir

Et le plaisir aussi..

qu'on me donne l'envie

L'envie d'avoir envie...

qu'on allume ma vie!

Qu'on me donne la haine pour que j'aime l'Amour

La solitude aussi pour que j'aime les gens

Pour que j'aime le silence qu'on me fasse des discours

Et toucher la misère pour respecter l'argent.

Pour que j'aime etre sain, vaincre la maladie

Qu'on me donne la nuit pour que j'aime le jour

Qu'on me donne le jour pour que j'aime la nuit

Pour que j'aime aujourd'hui oublier les "toujours".

On m'a trop donné bien avant l'envie

J'ai oublié les reves et les merci

Toutes ces choses qui avaient un prix

Qui font l'envie de vivre et le désir

Et le plaisir aussi...

qu'on me donne l'envie

L'envie d'avoir envie, qu'on... Rallume ma vie !

***

Let me be given obscurity then light

Let me be given hunger thirst then a feast

Take away what is vain and secondary

So that I can finally value life.

Let me be given sadness so that I love sleeping

Let me be given coldness so that I love the flame

So that I can love my earth exile me

And lock me up for a year so that I can dream of women.

I’ve been given too much way before my yearning

I have forgotten my dreams and the thank yous

All those things that had a price

Which give the yearning of life and desire

And also pleasure...

Let me be given yearning

The yearning of getting yearning

Light up my life!

Let me be given hate so that I can love Love

Also solitude so that I can love the people

So that I can love the silence give me lectures

Give me misery so that I can respect money.

So that I love to be healthy, let me beat illness

Let me be given night so that I can love day

Let me be given day so that I can love night

So that I love today, here & now, and forget the ”forevers”.

I’ve been given too much way before my yearning

I have forgotten the dreams and the thank yous

All those things that had a price

Which give the yearning of life and desire

And also pleasure...

Let me be given yearning

The yearning of getting yearning, Relight my life!

(Το κομμάτι πρωτοεμφανίστηκε στο δίσκο του 1986 "Gang", σε στίχους και μουσική Jean-Jacques Goldman. Ο τελευταίος παίζει να είναι και ο πιο πετυχημένος Γάλλος τραγουδοποιός, καθώς έχει "χαρίσει" επιτυχίες στους Joe Cocker, Chet Baker, Patricia Kaas και Celine Dion, μεταξύ άλλων.

Γενικώς, στα live του, ο Hallyday "πειράζει" τις επιτυχίες του - καμιά εκτέλεση δεν είναι ποτέ η ίδια. Μια βόλτα στο youtube θα σας πείσει.

Η εκτέλεση αυτή είναι από την τελευταία του, αποχαιρετιστήρια περιοδεία - η συναυλία του στο Παρίσι μεταδώθηκε live στην γαλλική τηλεόραση. Στη συνέχεια κυκλοφόρησε σε dvd & blu-ray, με κάποια λαθάκια διορθωμένα. Στο youtube υπάρχει μόνο το τηλεοπτικό broadcast, με όλες τις αιχμές, τις κουρασμένες νότες, αλλά και όλη την γοητεία που αυτές μεταφέρουν. Η τηλεοπτική κάμερα όμως "έπρεπε" να κοιτάξει αλλού όταν προς το τέλος, ο Hallyday γράπωσε τα ούμπαλα του σε μια τυπική φιγούρα - το πλάνο βέβαια "πέρασε" στο blu ray.

Την μετάφραση τη βρήκα στο http://lyricstranslate.com.

Συνήθως είναι έγκυρο - η συγκεκριμένη ήθελε ελάχιστες διορθώσεις.)

Music for films, pt 1.

Για την ταινία του Δημήτρη Παναγιωτάτου γράφτηκε ένα soundtrack αρκετά ικανό να στηρίξει και ταινία μυθοπλασίας, και αυτό το λέω όχι αναφορικά με την ποιότητα του αλλά με την ποικιλία του. Κάθε σεκανς είχε την δική της δράση και ως εκ τούτου, παρέπεμπε και σε ένα καθορισμένο κινηματογραφικό είδος. Εδώ έχω "περάσει" τρία από αυτά τα tracks, που γράφτηκαν δίχως να έχω δει τις σκηνές αυτές καθ'αυτές, αλλά ακολουθώντας το σενάριο. Το πρώτο παραπέμπει στο αστυνομικό νουάρ. Και στις jazz στιγμές του Λάλο Σίφριν. Το δεύτερο, στο sci-fi, αλλά παραμένοντας σταθεροί στον ρομαντισμό του φιλμ, επιλέξαμε κάτι που να εμπεριέχει και πάλι το νουάρ, με μάλλον προφανή κλεισίματα ματιού στον Παπαθανασίου. Το τρίτο κομμάτι, που τελικά έκλεισε την ταινία, γράφτηκε με αναφορά τους Tangerine Dream, έχοντας κατά νου τις εικόνες που εξέπεμπαν τα soundtracks των Thief και The Keep του Michael Mann (ως εκ τούτου έπρεπε να παίξω υποχρεωτικά με ήχους και samples της δεκαετίας του 80). Και φυσικά, όταν λέω "αναφορές" και "παραπομπές" δεν υπονοώ ότι πλησιάζω σε ταλέντο τους παραπάνω δημιουργούς - αναφέρομαι απλά στις προθέσεις των τραγουδιών.

Έχω προσθέσει και τη μουσική που έκλεινε την Ψυχή στο Στόμα του Γιάννη Οικονομίδη. Ένα λιτό ρέκβιεμ, πιστό στο κλίμα της ταινίας - και της τελευταίας της σεκάνς. Είχα δει το φιλμ έξι μήνες πριν, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (ήταν η ταινία "έκπληξη") και έτσι, οι εικόνες του ήταν που έδωσαν τις οδηγίες αυτή τη φορά.

Όντας στο studio αυτή την περίοδο, θυμήθηκα αυτά τα κομμάτια. Τα οποία και ανεβάζω όχι επειδή πιστεύω πως πρόκειται για σπουδαία μουσική αλλά επειδή θα ήθελα να υπάρχουν και να είναι προσβάσιμα - και για να πω και ένα "ευχαριστώ" στον Ούγκο Βαρβόγλη (τσεκάρετε τους Αθλίους του) που έπαιξε όλα τα πνευστά στις ηχογραφήσεις. Άλλωστε, δεν υπάρχει νότα μουσικής εκεί έξω που δεν γράφτηκε για να ακουστεί.

εδώ

The Gathering - "Travel" (album: "How to measure a planet" - Century Media, 1998)

Melodic stanzas

are symphonizing their way
through your weary head

To feed your distrust
And fill it's mouth with the desire
to soulfully be one with your creation

Not a subject to control
you call upon a higer power
for help and inspiration

The crowd waits
and turns their faces
towards you expectantly
you give them what they need
But their useless criticism
makes you die
a bit more inside

Not a subject to control
you call upon a higer power
for help and inspiration

Oh, I swoon
while loudspeakers play soft music

Leaning
over your fourtieth masterpiece
You must have loved
the colour of these violins

I wish I knew you
Your fit of insanity makes me sad

I wish you knew
your music was to stay forever
And I hope...

I have no clue
if you know how much it matters
And I hope...

(Για τους μεγάλους κλασσικούς γραμμένο.

Ίσως και για τους έρωτες.

Τους αφόρητα κλασσικούς έρωτες).

Beyond Dawn - "Atmosphere" (album: In a Reverie - Eibon Records, 1999)

Walk in silence,

Don't walk away, in silence.

See the danger,

Always danger,

Endless talking,

Life rebuilding,

Don't walk away.

Walk in silence,

Don't turn away, in silence.

Your confusion,

My illusion,

Worn like a mask of self-hate,

Confronts and then dies.

Don't walk away.

People like you find it easy,

Naked to see,

Walking on air.

Hunting by the rivers,

Through the streets,

Every corner abandoned too soon,

Set down with due care.

Don't walk away in silence,

Don't walk away.

(Οι Beyond Dawn είναι κάτι υπέροχοι Νορβηγοί. Το κομμάτι αποτελεί διασκευή από Joy Division. Είναι τόσο όμορφη και διαφορετική που στέκει μονη της, ως κάτι αυτόνομο. Σε σφάζει με το βαμβάκι...)

Johnny Hallyday - "Quelques cris" (album: "Sang pour sang" - Warner, 1999)

Το πρώτο κλάμα που έσπρωξα

ήταν αυτό του νεογέννητου

τη μέρα που η μητέρα μου μ'άφησε

γυμνό και ματωμένο στα σεντόνια της

και το φως του ήλιου με φόβισε.

Η δεύτερη φορά που έκλαψα

ήταν μια κραυγή ικανοποίησης

για την πρώτη γυναίκα που με κράτησε

γυμνό και τρεμάμενο στα χέρια της

και η λάμψη της ηδονής με φόβισε.

και είχα βλέμμα πεινασμένο

το άγριο βλέμμα του παιδιού που δεν αγαπήθηκε

τον αέρα ενός παιδιού που αγνοεί

πως κάποιες φορές, δυο κορμιά κεραυνοβολούνται

το τρίτο κλάμα που εγκαινίασα

ήταν αυτό ενός άνδρα ολοκληρωμένου

όταν το πλήθος μου τα θύμισε ξανά

στη σκηνή, για δέκατη φορά

και η λάμψη της επιτυχίας με φόβισε.

κι έτσι, σήμερα, δεν κλαίω πια

το τίμημα, όταν όλοι σε κοιτούν

μόνο που λίγο ψυθυρίζει

η μοναξιά που σπάει τη φωνή μου

και η ηχώ της ζωής μου με φοβίζει.

και είχα βλέμμα πεινασμένο

το άγριο βλέμμα του παιδιού που δεν αγαπήθηκε

τον αέρα ενός παιδιού που αγνοεί

πως κάποιες φορές, δυο κορμιά κεραυνοβολούνται

Neil Innes - "How sweet to be an Idiot" - (album: "How sweet to be an idiot" - United Artists, 1973)

How sweet to be an Idiot,

As harmless as a cloud,

Too small to hide the sun

Almost poking fun,

At the warm but insecure untidy crowd.

How sweet to be an idiot,

And dip my brain in joy,

Children laughing at my back,

With no fear of attack,

As much retaliation as a toy.

How sweet to be an idiot,

how sweet.

I tiptoe

down the street,

Smiled

at everyone I meet,

But suddenly a scream,

Smashes through my dream,

Fie fye foe fum,

I smell the blood of an asylum,

Hey you, you're such a pedant,

You got as much brain as a dead ant,

As much imagination as a caravan site.

But

I still love you,

still love you,

How sweet to be an idiot,

How sweet...

how sweet...

how sweet...

(Η εκτέλεση είναι από το Live at the Hollywood Bowl των Monty Python. Η εικόνα είναι λίγο παιγμένη, αλλά η συγκεκριμένη εκτέλεση του κομματιού είναι μακράν η καλύτερη).

Johnny Hallyday "Pardon" - (album: "Sang pour sang" - Mercury, 1999)

Pardon

Je viens vous demander

Pardon pour tous les hommes

Qui n'ont jamais appris

Le verbe aimer

Qui n'ont jamais compris

La force de l'amour

La beautй de la vie

Pardon

Au nom de tous les hommes

Qui ne savent pas aimer

Oh ! Pardon

Au nom de tous les hommes

Qui n'ont jamais aimй

Oh ! Pardon

Pardon

Je viens vous demander

Pardon pour tous les hommes

Qui ignorent le prix

De l'amitie

Qui n'ont jamais connu

Les larmes d'un enfant

Le sourire d'une femme

Pardon

Au nom de tous les hommes

Qui ne savent pas aimer

Pardon

Au nom de tous les hommes

Qui n'ont jamais aime

Oh ! Pardon

Donne-moi ton regard

Donne-moi ta lumiиre

Donne-moi de l'amour

Sans quoi, oui, je dйsespиre

Apprends-moi а aimer

Apprends-moi la tendresse

Detruits mes habitudes

Detruits ma solitude

Oh ! Pardon

Pardon

Je viens vous demander

D'accorder votre grвce

A ceux que la vie

A blesse

Et lorsque le temps passe

Ils se retrouvent nus

Perdus desesperes

Pardon

Au nom de tous les hommes

Qui ne savent pas aimer

Pardon

Au nom de tous les hommes

Qui n'ont jamais aimй

Oh ! Pardon

Ministry, "Kaif" ("Dark Side of the Spoon" - Warner Bros, 1999)

I love the silence I'm in.

I think I dreamed this before

Some lives seem so incomplete

Some just keep coming back for more

Where did the time go?

I can't remember how it end

Don't even know who I am

A fading memory

A fading image redrawn

Can't wait for ever more

Where did the time go?

Remember things I never said

I've seen the faces before

I hope the future is dead

The dead keep asking for more

Where did the time go?