Man's best friend?

Το δικαίωμα μου να καπνίζω δίχως να νιώθω κανενός είδους κωλοδάχτυλο (και δίχως να κάνω κακό στο δημόσιο αίσθημα) το έχω υπερασπιστεί σε παλαιότερο κείμενο, οπότε μην βρεθεί κανένας εξυπνάκιας να αφήσει κάποιο εφετζίδικο σχόλιο γιατί ξέρει πως θα τ' ακούσει.

Αλλά εσείς καπνιστές φίλοι και συναγωνιστές,

θέλω να μου απαντήσετε με το χέρι στη καρδιά.

Πόσες φορές το ανάψατε επειδή νιώθατε καλά

και πόσες επειδή νιώθατε σκατά;

Το ρομαντζάρισμα δεν μας αφορά, you get my point.

Jamais Seul - Le grand retour de Johnny Hallyday. Yeah.

Οι αδυναμίες είναι αδυναμίες. Ο Johnny Hallyday είναι μία από τις λίγες που αγνοούν τα όρια μου. Πέρσι κόντεψε να πεθάνει. Ένα μήνα σε κώμα, με σώμα καταπονημένο από τις καταχρήσεις, την αφόρητη εξάντληση μιας τουρνέ που τον βρήκε να κάνει επέμβαση καρκίνου του προστάτη και να σπάει τη λεκάνη του - αυτά τα δυο τελευταία μέσα στο δίμηνο διάλειμμα της Tour 66 που υποτίθεται πως θα ήταν το μεγάλο του "αντίο". Δεν διέκοψε όμως την τουρνέ, και ως εκ τούτου, κατέρρευσε. Ο άνθρωπος δηλαδή ήθελε να πεθάνει στη σκηνή, ήθελε να πεθάνει επάνω στο χειροκρότημα και όχι στο χειρουργικό κρεββάτι, και κανείς μας δεν είχε καταλάβει πόσο τελεσίδικος ήταν ο αποχαιρετισμός που σκόπευε να μας αποτίνει. Άλλωστε, ποτέ δεν δείλιασε να τραγουδήσει για τη δυστυχία του, από το 1966 ακόμα όταν κυκλοφορούσε το Noir C'est Noir, λίγους μήνες μετά την πρώτη του απόπειρα αυτοκτονίας. Η απόφαση του να μείνει on the road στην χειρότερη δυνατή φυσική κατάσταση, μοιάζει να ήταν η δεύτερη. Θάνατος, άσυλο δυστυχισμένων.

Εισάγεται επειγόντως στο νοσοκομείο. Οι γιατροί λένε πως δεν έχουν βρει ποτέ τόσο αλκοόλ σε έναν οργανισμό. Ο υπεύθυνος του τελευταίου του χειρουργείου πριν την κατάρρευση γίνεται ο Υπ'Αριθμος 1 Εθνικός Εχθρός της κοινής γνώμης - μια παρέα οπαδών του Johnny βρίσκουν τον "μοιραίο" γιατρό και τον σαπίζουν στο ξύλο. To τελευταίο σκέλος της περιοδείας ακυρώνεται, το εισιτήριο για τη Lyon μου μένει στο χέρι. Θα ήταν η πρώτη φορά που θα τον έβλεπα. Το μόνο που σκέφτομαι όμως είναι αν θα τη γλυτώσει, όχι αν θα ξανατραγουδήσει.

Τέλος πάντων, την γλύτωσε.

Και κάτι πρέπει να "γύρισε" μέσα στο κεφάλι του. Μέσα σε μια νύχτα, πέταξε στα σκουπίδια το image του υπερανθρώπου, τα λαμέ κοστούμια, τις πληθωρικές ενορχηστρώσεις, τα φλερτ με την σύγχρονη pop, τις γυαλιστερές παραγωγές.

Προχθές, βγήκε ένα άλμπουμ.

Το Jamais Seul είναι η επιστροφή ενός ανθρώπου που αποφασίζει να βάλει στην άκρη της μόδας τον ευχάριστο βιασμό για να παίξει αυτό που γουστάρει και μόνον αυτό. Ο Hallyday μπαίνει στην άκρη, ο Johnny κυριαρχεί (υπάρχει άραγε μεγαλύτερη νίκη απ' αυτήν επί του εαυτού σου;) και κυκλοφορεί ένα αφτιασίδωτο, σκληρό, "παλιομοδίτικο" blues / rock άλμπουμ, ηχογραφημένο live στο studio, με ένα μάτσο παιδαρέλια που επιστρέφουν στις ρίζες της μουσικής που αγάπησε όσο λίγοι.

Το πρώτο κομμάτι, το Paul et Mick ξεκινά από μια φοβερή ιδέα: την απόδοση της ying / yang σχέσης του McCartney και του Jagger όπως αυτή "διαβάζεται" στο ευαγγέλιο του rock'n'roll. Όπως αρκετά στο άλμπουμ, είναι ένα από τα καλύτερα που ηχογράφησε ποτέ.
Και σκέτος δυναμίτης!

Κάθε ευθύνη είναι και μια ηθική δοκιμασία.

Το Movieworld ξεκίνησε για μένα μετά το κάλεσμα του Βάσου.
Βρέθηκα εκεί με μεγάλη χαρά, κυρίως επειδή μου το πρότεινε,
αλλά και με κάποιο μούδιασμα, όπως σε κάθε τι άγνωστο.
Η δε προηγούμενη εμπειρία μου ως κριτικός σε ιστοσελίδα, δεν
ήταν και η καλύτερη (αν και ο τελευταίος που φταίει γι αυτό
ήταν ο τότε προϊστάμενος μου).

Σήμερα, βρίσκομαι σε άλλη θέση, στο ίδιο site. Μοιράζομαι τις κριτικές, παρέα με τον Πάνο, φίλο από παλιά. Διαβάζω υπέροχα κείμενα φίλων και αγνώστων που πρόκειται να δημοσιευτούν. Και, δυστυχώς, χωρίς το Βάσο, που απεχώρησε, προτείνοντας εμένα για την κενή θέση της διεύθυνσης. Έτσι, έπρεπε να ανασυνταχθεί μια ομάδα σχεδόν από το μηδέν. Τα αποτελέσματα θα τα κρίνετε μέσα στις επόμενες εβδομάδες που θα ξεκινήσουμε να παίρνουμε μπρος.

Δεν έχω ιδέα για το αύριο. Η άμπωτη και η παλίρροια της δημοφιλίας είναι από τα πιο αβέβαια και μυστηριώδη πράγματα αυτού του κόσμου. Είναι μια νέα περιπέτεια για μένα όλο αυτό. Φαντάζομαι και για όλη την ομάδα.

Και εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω το Βάσο, αλλά και όλους αυτούς τους φίλους και γνωστούς, έτσι όπως είπαν το "ναι" από την πρώτη στιγμή που ζήτησα τη βοήθεια τους, παρά τις προσωπικές τους δυσκολίες, δίχως αμφιβολία και δισταγμό. Μου θύμισαν πόσο πιο όμορφο είναι να συγκινείσαι από χαρά, απ' οτι να χαμογελάς από θλίψη.

καλή μας δύναμη