Με αυτή την επιθυμία ξυπνάω εδώ και κάτι μέρες. ίσως επειδή δεν έχω δει ακόμη μια ταινία που να με ενθουσιάσει, και έχει περάσει καιρός. Έχουν καταντήσει σαν πρώην γκόμενες οι ταινίες τελευταία. Άλλοτε περνώ καλά μαζί τους. Άλλοτέ τις εκτιμώ. Άλλοτε τις βαριέμαι. Άλλοτε τις απεχθάνομαι. Μακριά από τα κόκκινα σημεία όμως. Κανένας ενθουσιασμός. Κανένας θυμός.
Και επειδή τον ενθουσιασμό τον ξεγράφω με μιας, τώρα που χαζεύω τη λίστα με τις ταινίες που πρόκειται να βγουν αυτό το μήνα στις αίθουσες, λέω μπας και θυμώσω με καμιά, να θυμώσω δηλαδή σε επίπεδο προσωπικό, να γίνω έξαλλος! Να, έβαλα και θαυμαστικό - και σιχαίνομαι τα θαυμαστικά στο γράψιμο μου, μαζί με τα αποσιωπητικά, επειδή συνήθως βοηθούν όταν οι κατάλληλες λέξεις δεν προκύπτουν - είναι λίγο cheat δηλαδή (οπότε κάθε φορά που τα συναντάτε σε δικό μου κείμενο, να ξέρετε ότι εξυπηρετούν αυτό το σκοπό - υπάρχουν άλλοι εκεί έξω που τα "δουλεύουν" σωστά και εγώ δεν είμαι ακόμα ένας απ' αυτούς).
Αλλά ξέφυγα.
Θέλω ταινίες να με θυμώσουν. Κατάντησε "ώριμος" και ο Όλιβερ Στόουν (σε εισαγωγικά εννοείται, οι λέξεις που προκύπτουν χωρίς εισαγωγικά παραείναι χοντροκομμένες). Εσάς ποιες ταινίες σας έχουν εξοργίσει; Ποιες ταινίες τέσταραν τα όρια σας και πόσο "αλλάξατε" εσείς μέσα από αυτό; Γιατί αυτό πετυχαίνουν τα μεγάλα Πάθη. Αυτό είναι το ζητούμενο τους. Αφήνουν πίσω τους σμπαραλιασμένα, μεταχειρισμένα ανταλλακτικά. Και μετά η μηχανή πρέπει να τα συνηθίσει. μέχρι κάποιος να τα κακομεταχειριστεί ξανά.
Γράψτε μου (με επιχειρήματα παρακαλώ).
Tην άλλη Κυριακή θα καταθέσω το δικό μου top-5 ταινιών που μισώ με πάθος.
Όπως είπε κάποτε μια ψυχή, "could be fun".
