Conversations with remarkable people, v.3: Woody Allen

Τον συνάντησα στη Βενετία, το 2002, για το Anything Else που, για μένα, παραμένει μια από τις καλύτερες στιγμές του της περασμένης δεκαετίας. Σεμνός από τη μια, ξεκαρδιστικά αυτοαναφορικός στα καλαμπούρια του από την άλλη, έδιωξε με μιας τη νευρικότητα μου. Η συνέντευξη γίνεται στη σουίτα ενός ξενοδοχείου στο Lido. Η πόρτα ανοιχτή, χάβρα απ’ έξω, το κασσετοφωνάκι μου δυσκολεύεται. Κάνω να σηκωθώ, να την κλείσω. Ο Γούντι Άλλεν μου κάνει νόημα να κάτσω, σηκώνεται ο ίδιος, την κλείνει, και επιστρέφει στη θέση του. Μιλάει σβέλτα, κάνοντας διαρκώς χειρονομίες και χτυπώντας τα δάχτυλα του όποτε θέλει να τονίσει κάτι. Είναι γλυκύτατος, επίσης.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο "Κ", το ένθετο περιοδικό της Καθημερινής. Την έκλεισα με τη βοήθεια της Odeon.

Αλήθεια, πως ο κωμικός του Ζητείται Εγκέφαλος Για Ληστεία εξελίχθηκε στον κινηματογραφιστή του Annie Hall και του Μανχάταν;

Ήταν η μοναδική διέξοδος από το απίστευτο άγχος του να κάνω το κοινό να γελάει. Δεν αστειεύομαι. Οι πρώτες μου ταινίες στηριζόντουσαν αποκλειστικά πάνω στα gags και η μεγαλύτερη μου έννοια ήταν – φυσικά – το αν θα ήταν λειτουργικά ή όχι. Ένα άστοχο αστείο σε μια ταινία μπορούσε να μου καταστρέψει την οποιαδήποτε ροή. Και μετέπειτα, μπορώ να σας πω και επηρεασμένος από την σχέση μου με την Ντάιαν Κίτον που ήταν και παραμένει ένας εξαιρετικά χαρισματικός και πνευματώδης άνθρωπος, συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν ανάγκη να καταφεύγω συνεχώς στην λύση του εύκολου και κραυγαλέα κωμικού τεχνάσματος, ότι μπορούσα να αξιοποιήσω αλλιώς τους χαρακτήρες μου αλλά και να παρασύρω τον κοινό σε έναν τέτοιο ρυθμό. Το πείραμα πέτυχε με το Annie Hall και αυτό με έσωσε από κάποια βέβαια εμφράγματα.

Διαβάζω απόσπασμα από μια παλαιότερη συνέντευξή σας: «Όταν ξεκινώ τα γυρίσματα μιας νέας ταινίας το κάνω με την ελπίδα να γυρίσω τον νέο Πολίτη Κέην και λίγους μήνες αργότερα, στο δωμάτιο του μοντάζ, απλά προσεύχωμαι να γλυτώσω τον εξευτελισμό». Σας συνέβη αυτό με το Anything Else;

Ξέρετε... (βαρύς αναστεναγμός) ...είναι όλα τόσο διαφορετικά όταν τα αποτυπώνεις στο χαρτί. Γράφω και φαντασιώνω χαμογελόντας: «Η Κριστίνα θα είναι σ’αυτή τη μεριά και ο Τζέισον θα σταθεί απέναντί της και εκεί το κοινό θα συγκινηθεί και μετά στην επόμενη σεκάνς θα γελάσει κ.ο.κ.». Μετά όμως ξεκινούν τα γυρίσματα και συνειδητοποιώ για πολλοστή φορά ότι δεν κάνω και την ευκολότερη δουλειά στον κόσμο. Οι ταινίες μου συχνά με απογοητεύουν. Δύο μονάχα έχω κάνει που πιστέυω ότι άγγιξαν το 90% αυτού που ήθελα να κάνω. Το «Πορφυρό Ρόδο Του Καϊρου» και τα «Παντρεμμένα Ζευγάρια». Και ειναι εντάξει όταν προσεγγίζεις ένα τέτοιο ποσοστό. Υπάρχουν και ταινίες μου που για μένα έμειναν στη μέση της διαδρομής.

Να υποθέσω ότι δεν σας αρέσει να παρακολουθείτε τις παλαιότερες ταινίες σας.

Ποτέ. Όπως ακριβώς ένας σεφ: επειδή παιδεύτηκε μια ώρα πάνω απο ένα πιάτο δεν σημαίνει ότι θα κάτσει να το φάει κιόλας! Αφήστε δε που οι πρώτες μου δουλειές είναι γεμάτες λάθη που τώρα με κάνουν να ντρέπομαι. Δοκίμασα να γράφω και ένα βιβλίο πρόσφατα και μου φάνηκε ακόμη πιο δύσκολο – νομίζω ότι δεν θα το εκδώσω ποτέ.

Με το Anything Else εγκαταλείπετε το μοτίβο της screwball comedy με το οποίο ντύσατε το Hollywood Ending και την Κατάρα Του Πράσινου Σκορπιού.

Ναι, ένοιωσα πως ήρθε η στιγμή. Νοιώθω ότι το Anything Else είναι πιο κοντά στην ατμόσφαιρα του Μανχάταν – αν και δεν αποτελεί κάτι το αυτοβιογραφικό. Ξέρεις, δεν είναι μια ταινία που απλώς στηρίζεται σε μια αστεία ιδέα.

Είναι επίσης και η δεύτερη ταινία σας γυρισμένη σε cinemascope.

Ακριβώς – όπως και το Μανχάταν. Ξέρεις, τότε στα 70s ήταν πολύ της μόδας οι ταινίες καταστροφής αλλά και τα science-fiction έπη σαν το Star Wars. Και φυσικά όλες αυτές οι υπέρ-παραγωγές ήταν γυρισμένες σ’αυτό το φορμά. Οπότε, εμείς – δηλαδή εγώ και ο τότε φωτογράφος μου Γκόρντον Γουίλις – σκεφτήκαμε να χρησιμοποιήσουμε το cinemascope του οποίου το κάδρο είναι εξαιρετικά πλατύ και επιβλητικό, για να κάνουμε ακριβώς το αντίθετο: μια «μικρή» ταινία χαρακτήρων και μάλιστα ασπρόμαυρη. Έτσι, όταν μου το πρότεινε ο Ντάριους (Σ.τ.σ.: Ντάριους Κόντζι, εξαίρετος διευθυντής φωτογραφίας, περισσότερο γνωστός για την δουλειά του στο Se7en) αμέσως «έκατσε» ως η ιδανική επιλογή. Αν και εδώ κρατήσαμε το χρώμα.

Ο ήρωας που ενσαρκώνετε στο φιλμ παρά το ότι δίνει εξαίσιες συμβουλές στον Τζέισον Μπιγκς, ο ίδιος δείχνει ανίκανος να τις εφαρμόσει στον εαυτό του – πολλές φορές μάλιστα τον βλέπουμε να έχει βίαια ξεσπάσματα. Πότε νοιώθετε την δική σας υπομονή να στερέυει;

Πότε εκνευρίζομαι; Να σας πω την αλήθεια, έχω όντως βίαιες εξάρσεις αλλά τις εκτονώνω μοναχά στις μικροσυσκευές του σπιτιού – κυρίως στην τοστιέρα μου. Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτές.

Είκοσι χρόνια πριν, πιθανότατα και να κρατούσατε για εσάς τον πρώτο ρόλο στο Anything Else.

Ναι, αλλά ο Τζέισον Μπιγκς τα κατάφερε πολύ καλά. Και η Κριστίνα Ρίτσι ήταν υπέροχη βέβαια και η αλήθεια είναι ότι ήθελα πολύ να συνεργαστώ μαζί της. Ξέρω πάντως ότι ακούστηκαν κάποια αρνητικά σχόλια για την επιλογή του Τζέισον Μπιγκς αλλά ο ίδιος είναι έξοχος. Και είναι ένας ηθοποιός που μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, που δεν έχει την δική μου, κάπως περιορισμένη γκάμα.

Γιατί είστε πάντα τόσο αυστηρός με τον εαυτό σας;

Μα γιατί έτσι συμβαίνει με τους περισσότερους απο εμάς τους κωμικούς. Δεν μπορούμε να είμαστε όλοι σαν τον Ρόμπιν Γουίλιαμς που μπορεί να παίξει δράμα με τόση ευκολία. Ούτε θα μπορούσα να συγκριθώ με τον Ντάστιν Χόφμαν για παράδειγμα: Ο άνθρωπος είναι ιερό τέρας, μπορεί να παίξει μπουρλέσκ την μία μέρα και Τσέχωφ την επομένη. Και, σε ότι αφορά το Anything Else έχετε όντως δίκιο για το ότι, 20 χρόνια πριν μπορεί και να ενσάρκωνα τον πρώτο ρόλο αλλά τώρα πια έχω μεγαλώσει και ρόλοι σαν αυτοί του Ντοβέλ θεωρώ ότι μου πάνε πιο πολύ.

Αυτό βέβαια δεν σας εμπόδισε απο το να αποτελέσετε φιλμικό ζευγάρι με γυναίκες σαν την Τζούλια Ρόμπερτς, την Έλεν Χαντ και την Έλενα Μπόναμ Κάρτερ.

Δεν κάνω διακρίσεις στον έρωτα και ούτε νομίζω ότι πρέπει να υπάρχουν. Υπάρχει αλήθινος έρωτας μεταξύ ανδρών, μεταξύ γυναικών, μεταξύ ατόμων διαφορετικής ηλικίας αλλά και διαφορετικών φυλών. Η γυναίκα μου, για παράδειγμα, είναι Ασιάτισα. (Σ.τ.σ.: Εδώ ο Άλλεν κλείνει την πρόταση με απόλυτα σοβαρό ύφος και μετά απο μια αμήχανη παύση ξεσπά σε γέλια!).

Χαζεύοντας λίγο στο διαδύκτιο ανακάλυψα ότι μέσα στον Οκτώβριο θα δώσετε και κάποιες συναυλίες με την τζαζ μπάντα σας.

Ναι, άλλο ένα ευτυχές ατύχημα! Θα εμφανιστούμε στην Γαλλία, στο Παρίσι και στην Λυόν καθώς και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Ούτε που θα το φανταζόμουν ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα είχα τέτοια ζήτηση ως μουσικός, γιατί στην ουσία δεν είμαι μουσικός...

Ναι, αλλά και οι ταινίες σας σας απογοητεύουν. Ποιός έχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση λοιπόν; Ο σκηνοθέτης Άλλεν ή ο μουσικός;

Χμμ... Να σας πω την αλήθεια, αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στα δύο αυτά ταλέντα, που θεωρώ ότι δεν έχω, θα διάλεγα δίχως δεύτερη σκέψη αυτό του μουσικού. Σίγουρα οι κινούμενες εικόνες έχουν μια απίστευτη δύναμη, αλλά η μουσική είναι... (σ.σ. κλείνει τα μάτια του και μιμείται τον διευθυντή ορχήστρας)... κάτι το μαγικό. Είναι ένα μεγάλο χάρισμα. Δυστυχώς, το δικό μου χάρισμα είναι το χιούμορ, έτσι κάνω ότι μπορώ μ’αυτό.

Conversations with remarkable people, v.2: Takeshi Kitano

Είδα το Dolls στο Φεστιβάλ Βενετίας το Σεπτέμβριο του 2002, και έκλεισα τη συνέντευξη μέσω της τότε εταιρίας διανομής του, την Προοπτική. Ήμουν λίγο αγχωμένος. Ο Κιτάνο πάλι είναι πολύ αστείος. Κάνει διαρκώς γκριμάτσες, παίζει με τα χέρια του, δίνει σφαλιαρίτσες στον μεταφραστή του, όταν αντιλαμβάνεται ότι κάτι έχει πάει στραβά. Που σημαίνει ότι, κάποια αγγλικά τα κατέχει.

Κάθε 2-3 λεπτά, βάζει κολλύριο στο παραλυμένο αριστερό του μάτι.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ.

Δηλώσατε στην press conference ότι το Dolls είναι το πιο βίαιο φιλμ σας μέχρι σήμερα.. 

Ναι, εκείνη η μέρα ήταν διασκεδαστική, όλοι νόμιζαν ότι οι μεταφραστές μου δεν ήξεραν τι έλεγαν! Μπορεί κανείς να μην ξεκοιλιάζεται στο Dolls, η βία όμως που εμπεριέχει σε συναισθηματικό επίπεδο είναι συντριπτική. Εδώ, η μοίρα επιτίθεται βάναυσα στους ήρωες μου που πολλές φορές δεν αξίζουν πραγματικά αυτά που τους συμβαίνουν – η βία εδώ απορρέει από την αίσθηση του τραγικού και είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ πιο έντονη. Ο θάνατος ενός γκάνγκστερ από την άλλη, δεν είναι κάτι τόσο το δραματικό αν το καλοσκεφτείς. Ε, σκότωσαν έναν γκάνγκστερ, δεν έγινε και τίποτα. Και το ξέρουν και οι ίδιοι. Ζουν γνωρίζοντας ότι κάπου υπάρχει μια σφαίρα με το όνομα τους, που τους περιμένει.

Όλα στις ταινίες σας περιστρέφονται γύρω από τον θάνατο. Πόσο σας επηρέασε το πολύ σοβαρό αυτοκινητικό σας ατύχημα; 

Ξέρετε, οι γιατροί δεν πίστευαν ότι θα τα κατάφερνα. Κάποια στιγμή χρειάστηκε να δεχθώ εγκεφαλική μικροχειρουργική – η κατάσταση μου ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη. Πέρασα σχεδόν ένα χρόνο στο νοσοκομείο όπου, αφότου συνήλθα, διασκέδαζα πειράζοντας τις νοσοκόμες ή βάζοντας κρυφά πορτοκαλάδα στο δείγμα ούρων μου. Πέρα από την χιουμοριστική πλευρά όμως, πάντοτε πίστευα ότι μια τέτοια εμπειρία σε πλουτίζει εσωτερικά, σε φέρνει σε επαφή με μια «σοφία» που δεν θα πίστευες ότι κατείχες υπό κανονικές συνθήκες. Έτσι, μόλις ανέρρωσα ένοιωσα πραγματικά αναγεννημένος αλλά και πολύ μεγάλος καλλιτέχνης.

Και κάπου εκεί πιάσατε τη ζωγραφική. 

Ναι, μέγα λάθος. Λίγο αργότερα κατάλαβα ότι οι πίνακες μου ήταν για πέταμα (γέλια)! Νομίζω ότι αυτή είναι και η πρώτη φορά που το παραδέχομαι. Έτσι άρχιζα να ψάχνω αλλού τις απαντήσεις. Σίγουρα δεν είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος από τότε, αλλά το γιατί το αναζητώ μέσω του κινηματογράφου.

Που όμως εμπεριέχει και τη ζωγραφική. Υπάρχει κάποιος ζωγράφος από τον οποίο δηλώνετε εμπνευσμένος; 

Χμμ... δεν μπορώ να πω ότι με τρελαίνει η αναγεννησιακή περίοδος, αλλά νομίζω ότι τα χρώματα μου στο Dolls έχουν κάτι από Βαν Γκογκ. Το δυστύχημα είναι ότι δεν διαθέτω τους υπέρογκους προϋπολογισμούς που θα κάλυπταν την κατασκευή σκηνικών και στούντιο αλλά, ευτυχώς, στην Ιαπωνία μπορείς να βρεις πανέμορφα τοπία με τα χρώματα των τεσσάρων εποχών για τα οποία δεν χρειάζεται να δώσεις δεκάρα.

Δεδομένου ότι οι ταινίες σας έχουν πολύ σημαντικότερη απήχηση στο Ευρωπαϊκό κοινό απ’ ότι στο Ασιατικό – κάτι που υπογραμμίζει την αδυναμία του κοινού σας, που σας γνωρίζει από την τηλεόραση, να σας δεχτεί ως σκηνοθέτη ταινιών με πολύ πιο, ας πούμε, «σοβαρό» προφίλ – σχεδιάζετε ένα φιλμ σας με την σκέψη ότι τα μάτια που θα το απολαύσουν θα είναι κυρίως δυτικά;

Όχι, καθόλου. Μπορώ να σας πω ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Το ότι οι ταινίες μου έχουν επιτυχία στο ευρωπαϊκό κύκλωμα διανομής είναι που μου δίνει την ικανότητα να έχω τον απόλυτο έλεγχο στην δουλειά μου. Ο τρόπος που οραματίζομαι μια ταινία μπορεί να είναι μονάχα ένας – δεν μπορώ να σκεφτώ διαφορετικά. Δεν μπορώ να συλλάβω πως θα μπορούσα να κάνω μια ταινία πιο «εύπεπτη» για εσένα για παράδειγμα. Μόνο για τον Κιτάνο μπορώ να είμαι σίγουρος. Η αλήθεια είναι ότι όλες σχεδόν οι ταινίες μου έχουν αποτύχει στο Ιαπωνικό box-office αν και το Χρυσό Λιοντάρι που κέρδισα εδώ για τα Πυροτεχνήματα άλλαξε κάπως τον τρόπο με τον οποίο με αντιμετωπίζουν οι κριτικοί της χώρας μου. Aνακαλύπτω σιγά-σιγά το σινεμά. Όταν έκανα την πρώτη μου ταινία, δεν είχα καμία "βιβλιοθήκη" στο κεφάλι μου, δεν είχα αναφορές, ήμουν εντελώς ανίδεος!

Ο Τζον Γου όμως σε μια πρόσφατη συνέντευξη του είχε δηλώσει σας θεωρεί τον επόμενο ασιάτη σκηνοθέτη που θα μπορούσε να τα καταφέρει στο Hollywood... 

Ναι, αλλά μάλλον δεν είχε δει το Dolls, χαχαχα!

Τι είναι το Hollywood για εσάς; 

Το Hollywood για μένα είναι σαν τα McDonald’s. Προσφέρει ένα ελκυστικό προϊόν για μαζική κατανάλωση με όλα εκείνα τα συστατικά που προτιμά το κοινό. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, υπάρχουν μεγάλα ταλέντα που κάπως καταφέρνουν να κάνουν το δικό τους. Αλλά είναι αυτό: εξαιρέσεις. Και ούτως η άλλως, τα παραδοσιακά εστιατόρια είναι περισσότερο του γούστου μου. Και αυτό επεκτείνεται και στην σχέση που έχω με τον παραγωγό μου. Του παρουσιάζω τις ιδέες μου, το μενού, και αναλαμβάνω να του παρασκευάσω αυτό που επιλέγει. Ειλικρινά, δεν θα μπορούσα να κάνω αυτό που κατόρθωσε ο Γου. Εάν άλλαζα κάτι στο προσωπικό μου στυλ, η καριέρα μου ως σκηνοθέτης θα είχε λήξει. Δείτε το Dolls, είναι μια ταινία αρκετά δύσκολη.

Το αναγνωρίζετε και ο ίδιος; 

Βεβαίως. Είναι άλλωστε μια κατεύθυνση που επέλεξα συνειδητά. Η ακριβής εικόνα που είχα ήταν αυτή ενός θεατή που βρίσκεται μπροστά από μια κινηματογραφική οθόνη, οι τίτλοι του τέλους πέφτουν και αυτός, αντί να σηκωθεί από το κάθισμα του και να εγκαταλείψει την αίθουσα, προσπαθεί να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που του έθεσε το φιλμ που μόλις είδε. Μετά ήρθε η ιδέα του bunkaru (σ.σ.: είδος παραδοσιακού Ιαπωνικού θεάτρου με μαριονέτες που δραματουργικά παραπέμπει στο kabuki με την φωτεινή εξαίρεση των γυναικείων ρόλων όπου συνήθως κρύβεται ο δραματουργικός πυρήνας κάθε ιστορίας) που έφερε όλα αυτά τα έντονα χρώματα...

Έχουμε ακούσει πολλά εδώ για τα τηλεοπτικά σας σόου, αλλά δεν είχαμε την ευκαιρία να δούμε κάτι από αυτά. 

Η αλήθεια είναι ότι δεν μου αρέσει να μιλάω και πολύ για την Γιαπωνέζικη τηλεόραση – δεν θα έλεγα ότι με εκφράζει η δουλειά μου εκεί. Διατηρώ πάντως μια κωμική εκπομπή που λέγεται Το Κάστρο Του Κιτάνο και είναι πολύ γνωστή στη χώρα μου, κάνω μικρές εμφανίσεις σε άλλες ενώ έχω και ένα talk show σε εβδομαδιαία βάση.

Πως τα προλαβαίνετε; 

Συνήθως όταν προετοιμάζω μια ταινία και βρίσκομαι στο στάδιο των γυρισμάτων αφιερώνω δέκα μέρες στην τηλεόραση και δέκα μέρες στο γύρισμα. Ένας συνάδελφος σας μου είχε πει ότι πρέπει να είμαι ο πιο σκληρά εργαζόμενος showman που έχει υπάρξει ποτέ αλλά το ότι κατορθώνω να τα βγάζω πέρα υποδεικνύει πόσο πραγματικά περιφρονώ την τηλεόραση…

Conversations with remarkable people, v.1: Asia Argento

Στην πατρίδα της την αποκαλούν “σκοτεινή κυρία” - τίτλος που δύσκολα αποφεύγεις όταν είσαι η κόρη του Ντάριο Αρτζέντο. Την γνώρισα πρώτη φορά στη Ρώμη, το 2007. Συνάντησα τον πατέρα της εκεί, για μια συνέντευξη για το Terza Madre. Μεγάλη συνάντηση, μεγάλο το άγχος, μεγάλη η ευχαρίστηση.

Λίγους μήνες μετά, την πετυχαίνω στη Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια του κινηματογραφικού Φεστιβάλ, όπου η Madre προβλήθηκε, ως “ταινία-έκπληξη”. Πριν ξεκινήσουμε, η Άζια με χαιρετά με μια εντυπωσιακά δυνατή χειραψία. Για μιά στιγμή σάστισα, αλλά ανταποκρίθηκα εξίσου δυνατά. Ένιωσα ότι αυτός ήταν ο τρόπος της για να με “κόψει”. Και παρά την κάπως ιδιαίτερη εξέλιξη της κουβέντας μας, η χροιά της φωνής της είχε μια σεμνή ντροπαλότητα – ίσως βέβαια να έφταιγε και η κούρασή της από το ταξίδι μιας και ήρθε στο Electra Palace μόλις λίγες ώρες μετά την άφιξή της στη Θεσσαλονίκη.

Ένα μέρος της συνέντευξης δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ. Την συνέντευξη την έκλεισα με τη βοήθεια του Φεστιβάλ.

Νομίζω πως έχουμε ξανασυστηθεί.

Ναι, στη Ρώμη πριν κάποιους μήνες. Είχα έρθει για να πάρω συνέντευξη από τον πατέρα σας.

Α... Πώς είχε πάει;

Πολύ καλά - ώρες τα λέγαμε. Συναντηθήκαμε και την επομένη, στη συνέντευξη τύπου για το La Terza Madre.

Τι να πω... Βλέπεις τον πατέρα μου πιο συχνά απ'όσο τον βλέπω εγώ.

Ο ίδιος μιλά με τα καλύτερα λόγια για τη σχέση σας.

Όχι, έχουμε καλή σχέση... Τουλάχιστον καλύτερη απ' ό,τι παλαιότερα.

Με οδηγείτε σε μια ερώτηση που πρέπει να σας έχουν κάνει χιλιάδες φορές...

(Χαμογελώντας) Κοίτα, τα παιδικά μου χρόνια δεν θα τα χαρακτήριζες δυσάρεστα. Ο περισσότερος κόσμος σκέφτεται ότι πρέπει να πέρασα φρικτά παιδικά χρόνια επειδή ο πατέρας μου ήταν αυτός που ήταν, αλλά αυτή η εξοικείωση με τις εικόνες τρόμου κάθε άλλο παρά κακό μου έκανε. Γιατί εγώ ήξερα αυτό που τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου αγνοούσαν: πως όλα είναι ένα τρικ. Έτσι ένιωθα ότι είχα τα δικά μου, ξεχωριστά παιχνίδια, σε σχέση με τα άλλα κοριτσάκια που μόνο με κούκλες ήξεραν να ασχολούνται.

Σας "βγήκε" όμως ένα παράπονο πριν.

Ίσως επειδή μόνο μέσα από την εμπειρία του να κάνουμε ταινίες μαζί κατορθώσαμε να έρθουμε πιο κοντά. Ίσως επειδή σπάνια τον έβλεπα όταν ήμουν παιδί και προσπαθούσα να εμφανιστώ στις ταινίες του επειδή ήθελα να του "κεντρίσω το ενδιαφέρον". Εγώ του ζήτησα να συνεργαστούμε στο Terza Madre.

Δεν έκανες μόνο ταινίες όμως. Εξέδωσες ένα βιβλίο, δίνεις εμφανίσεις ως d.j.

Μου αρέσει να γράφω επειδή το θεωρώ καλό φάρμακο για τη λήθη. Δε μου αρέσει να ξεχνώ. Έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος ξεχνά όλο και περισσότερο τελευταία.

Λειτουργείς και ως σκηνοθέτης με αυτό τον τρόπο;

Θεωρώ πως κάθε έργο τέχνης λειτουργεί και ως καθρέπτης του δημιουργού του. Μου αρέσει να λειτουργώ ορμώμενη από το ένστικτό, δεν μου αρέσει να πολυαναλύω τον εαυτό μου. Γι αυτό και μερικές φορές οι ταινίες μου μοιάζουν να έχουν μορφή ημερολογίου.

Ιδίως η πρώτη σου, το Scarlet Diva – είναι γυρισμένη και σε βίντεο και αφήνει αυτή την αίσθηση.

Το Scarlet Diva είναι η πρώτη ιταλική ταινία γυρισμένη σε ψηφιακό βίντεο, αλλά αν με ρωτάς, προτιμώ χίλιες φορές περισσότερο να γυρίζω σε φιλμ. Το φως του ήλιου, τα χρώματα, η οργανική αυτή υφή που έχει το φιλμ δε συγκρίνεται. Καλύτερα να γυρίζεις σε 16mm! Αν και οι ψηφιακές κάμερες σήμερα όλο και βελτιώνονται. Ο καθένας σήμερα μπορεί να γυρίσει μια ταινία. Το οποίο βέβαια είναι ταυτόχρονα υπέροχο και φρικτό...

Η δουλειά του πατέρα σου έχει αποτελέσει έμπνευση για σένα;

Βέβαια. Οι ταινίες του δεν είναι ακριβώς "ταινίες τρόμου" - έχουν μια ονειρική χροιά επειδή ο πατέρας μου στήνει τις ταινίες του σαν οράματα. Ή σαν εφιάλτες. Κανείς δεν έχει μελετήσει το σινεμά του όσο εγώ.

Ταινία τρόμου όμως δεν έχεις γυρίσει ποτέ.

Κι' ούτε πρόκειται! Αν εξαιρέσεις τις ταινίες του πατέρα μου, η μόνη ταινία τρόμου που έχω εμφανιστεί, είναι “Η Γη των ζωντανών νεκρών” του Τζορτζ Ρομέρο. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να τα καταφέρω καλύτερα απ'αυτούς τους δύο σκηνοθέτες. Άλλωστε, εμένα με ενδιαφέρει ο τρόμος που συναντάμε στην καθημερινότητά μας. Που μπορεί να είναι πολύ πιο ύπουλος, και πολύ πιο ισχυρός.

Άλλοι σκηνοθέτες που σε έχουν επηρεάσει;

Ο Όρσον Γουέλς φυσικά... Ο Τοντ Μπράουνινγκ με το “Freaks” επίσης - με συγκλονίζουν αυτά που λέει η ταινία για την αγάπη. Και ο Σάμουελ Φούλερ. Ιδίως τα πολεμικά του. Α, και ο Κιούμπρικ στο Σταυροί Στο Μέτωπο, από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Σου αρέσουν οι πολεμικές ταινίες;

Ναι, περισσότερο όμως αυτές που αφορούν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γιατί;

Επειδή πιστεύω πως ήταν ο τελευταίος ρομαντικός πόλεμος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Εκείνα τα χρόνια δεν μπορούσες να σκοτώσεις εκατό στρατιώτες σε απόσταση χιλιομέτρων με το πάτημα ενός κουμπιού. Υπήρχαν όπλα, ναι, αλλά οι μάχες δινόντουσαν σχεδόν σώμα με σώμα. Ήξερες ότι κατέβαινες στον πόλεμο για να δώσεις τη ζωή σου. Οι Πόλεμοι του σήμερα μοιάζουν με κακό, κυνικό ανέκδοτο.

Ανέφερες το “Freaks”. Αισθάνεσαι συχνά τέτοια;

Ναι.... αρκετές φορές. Στην Ιταλία με αντιμετωπίζουν πολλές φορές έτσι. Η “σκοτεινή κυρία” με φωνάζουν. Και εγώ ενίοτε το ενισχύω. Είναι ο τίτλος τιμής μου, και η άμυνά μου. Είμαι όμως πολύ λιγότερο δυνατή απ΄όσο δείχνω.

Επιλέγεις όμως πάντα ρόλους που τονίζουν το αντίθετο.

Τι να σου πω... είναι η κλίση μου μάλλον. Άλλωστε σκέψου ότι οι κωμικοί είναι συνήθως οι πιο θλιμμένοι άνθρωποι στη show business...

Τι σχέδια έχεις τώρα;

Παίζω στη νέα ταινία της Κατρίν Μπρεγιά. Λέγεται “Une vieille maîtresse” αλλά δεν είναι τόσο τολμηρή όσο οι προηγούμενες της, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το σεξουαλικό περιεχόμενό της. Είναι μια ταινία εποχής.

Σου πάει το είδος. (Σ.σ.: έχει επίσης εμφανιστεί στη Βασίλισσα Μαργκό και στην εξαιρετικά υποτιμημένη Μαρία Αντουανέττα, της Σοφία Κόπολα)

Απολαμβάνω τα κοστούμια βασικά. Έχουν πολύ πλάκα. Αν και η ταινία της Μπρεγιά έχει κάτι το διαφορετικό, κάτι το πιο εσωτερικό. Νομίζω ότι δύσκολα θα ξεχαστεί.

Εσένα πως θα ήθελες να σε θυμούνται;

Σαν κάποια που δοκίμασε τα πάντα, ενώ δεν ήξερε τίποτα.

To ίδιο βράδυ η Asia δέσποσε στα decks με μια dj εμφάνιση που μας γονάτισε - από την pop στο thrash και μετά στο punk & το industrial, το μόνο που μπορούσες να κάνεις ήταν να χοροπηδάς σαν πειραματόζωο. Η ίδια χτυπιόταν εξίσου μανιασμένα. Το αμήχανο και ντροπαλό πλάσμα του μεσημεριού είχε εξαφανιστεί.

Tura Satana RIP

Ξεμένουμε από εμβλήματα.
Και από γυναίκες περήφανες για τα μεγάλα τους στήθια.

Στο τέλος θα μείνει μόνο η Πενέλοπε Κρουζ και οι κλώνοι της.
Μαλακία.

All I want is the same / To be part of the game

Κοιτάχτε τον.
Θέλει τόσο πολύ να ενταχθεί, να ανήκει κάπου.
Να τον αγαπήσουν δηλαδή.

Κι όμως, ακόμη και οι καρέκλες τον απορρίπτουν. Ο περιβάλλων χώρος του δηλαδή. Που είναι πάντοτε καλοστημένος, προσεγμένος μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Οι εσωτερικοί χώροι στο έργο του, μοιάζουν με εξωφρενικά παζλ 1000 κομματιών και μεγαλοαστικών αποχρώσεων (θυμήθηκα τώρα τη βιβλίοθήκη στο διαμέρισμα των Auteil / Binoche στο Cache). Στημένα και συντεθειμένα με κόπο και δομημένα με αυστηρότητα. Όσο αυστηρή και σκληρή είναι και η κοινωνία απέναντι του - αυτή η σκληράδα που αντανακλάται και εδώ, στην σκηνή που "ανέβασα". Μερικοί απορούσαν γιατί ο Νίκος Νικολαΐδης δήλωνε πως έβλεπε και ξαναέβλεπε τις ταινίες του Jerry Lewis. Μα, υπήρξε μεγαλύτερος Απόκληρος στο σύγχρονο αμερικάνικο σινεμά;

(η σκηνή από το "The Patsy", παραγωγής 1964)

Maria Schneider RIP

Αυτή η φιγούρα από το Τελευταίο Τανγκό και το Επάγγελμα Ρεπόρτερ.
Μίσησε τον Μπερτολούτσι. Την εκμεταλεύτηκε λέει, στα 20 της χρόνια. Κι ας είχε διαβάσει το σενάριο πριν. Κλείστηκε μετά σε ψυχιατρική κλινική για να ξεπεράσει το σοκ της ταινίας, η επιτυχία της οποίας της "έκατσε" βαριά. Παράξενη μορφή. Και, ως εκ τούτου, άκρατα γοητευτική. Εφυγε στα 58 της χρόνια. Εξαφανισμένη από δημοσιογράφους αλλά όχι από τις οθόνες (όπου να' ναι έπαιζε).

Εφυγε πριν προλάβουμε να την κατανοήσουμε. Έστω και λίγο.

Die Abenteuer des Prinzen Achmed by Lotte Reiniger

Παραγωγής 1926