Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Holy Motors ( * * * * * )


Υπάρχουν αυτοί που τους αρέσει το σινεμά. Και υπάρχουν κι αυτοί που του χρωστούν – και το ξέρουν. Του χρωστούν το πρώτο τους φιλί (στο σινεμά βέβαια χρωστούν όλοι το πρώτο τους φιλί, αλλά μονάχα εκείνοι οι λίγοι το αντιλαμβάνονται), αλλά και την πρώτη τους ουσιαστική ματιά στο καθρέπτη. Είναι αυτοί που ξυπνούν και κοιμούνται αντιλαμβανόμενοι τα πάντα ως ένα σινεμασκόπ κάδρο, αυτοί που ζούσαν στο σινεμά πριν καν το ανακαλύψουν.

Υπάρχουν βεβαίως και οι υπόλοιποι, αλλά αυτοί δεν μας απασχολούν γιατί δεν τους ενδιαφέρει στ' αλήθεια ούτε το σινεμά, ούτε το “Holy Motors”. Η νέα ταινία του Λεό Καράξ. Που ζει και αναπνέει σινεμά, και τώρα έκανε μια ταινία για να μας μιλήσει γι αυτόν τον μεγάλο έρωτα. Η πλοκή είναι απλούστατη: Παρακολουθούμε μία μέρα από τη ζωή ενός ανθρώπου, δουλειά του οποίου είναι να αλλάζει αδιάκοπα ρόλους και ζωές. Όλα αυτά, ο κύριος Οσκάρ, που τον ενσαρκώνει ο Ντενίς Λεβάντ, ένας άνθρωπος που λες και γεννήθηκε για το σινεμά. Κάθε μυς του κορμιού του κινείται και συσπάται μαγικά, και κάθε του κοντινό πλάνο είναι και μια μικρή ανακάλυψη, καθώς ο κύριος Οσκάρ χάνεται στους δρόμους του Παρισιού, ενσαρκώνοντας μια πλειάδα χαρακτήρων, πρωταγωνιστής θαρρείς σε μια ταινία που φιλμάρεται ερήμην των άλλων γύρω του. Οι κάμερες όμως υπάρχουν παντού, ακόμη κι όταν δεν τις βλέπουμε. Δεν είναι το σινεμά, βλέπετε, που μιμείται τη ζωή.

Ο Καράξ έχει συχνά δηλώσει πως η μεγαλύτερη χαρά για τον ίδιο, ως σκηνοθέτη, είναι η συνεργασία με τον ηθοποιό. Στον ηθοποιό, ο Καράξ βλέπει έναν μοναχικό καλλιτέχνη, γιατί ο ίδιος βρίσκεται ακόμη στην αρχή του κινηματογράφου, στο σημείο μηδέν της δημιουργίας του, όχι από καπρίτσιο ή από εστετισμό αλλά από την ανάγκη να παγιωθεί αυτή η φρεσκάδα του πρώτου βλέμματος. Και η ταινία του, το υπέροχο “Holy Motors” υπερβαίνει τον σινεφιλικό της χαρακτήρα ακριβώς επειδή απουσιάζει εδώ η οποιαδήποτε «πονηριά». Δεν έχει διάθεση να μας κλείσει πονηρά το μάτι ο κύριος Καράξ, κι ας επιλέγει την Εντίθ Σκομπ στο ρόλο της ηλικιωμένης πλην γοητευτικής σοφέρ του ήρωα που, λίγο πριν το τέλος, φορά την ίδια μάσκα που φορούσε σχεδόν πενήντα χρόνια πριν στο αριστούργημα του Ζορζ Φρανζού «Les yeux sans visage». Το μόνο που μένει είναι η αθωότητα. Και μαζί της η τρέλα. Γιατί δε παλεύεται ούτε το σινεμά, ούτε η ζωή χωρίς αυτήν.


Και δεν γίνεται να αγαπάς το σινεμά και να μην αγαπάς το “Holy Motors”. Γιατί μέσα από το σινεμά «φορέσαμε» χιλιάδες φορεσιές, παίξαμε ταυτόχρονα τον πάμπλουτο τραπεζίτη και τον αντιεξουσιαστή που τον εκτέλεσε, νιώσαμε άνετα στη μικροαστική μας ρουτίνα και ζήσαμε το μεγάλο μας έρωτα, ξανά και ξανά, για να γυρίσουμε στο τέλος της βραδιάς στη μουδιασμένη ασφάλεια μιας εστίας (το φινάλε του Holy Motors πρέπει να είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά στην ιστορία του νεότερου σινεμά). Κι αν, σε μερικούς απ’ αυτούς τους ρόλους του Monsieur Oscar κρύβονται οι μύχιες επιθυμίες μας, στη μεγάλη οθόνη της ζωής ο εαυτός μας θα περιμένει να μεταμορφωθεί ξανά, για να της δώσει νόημα.

Μέχρι τους, οριστικούς, τίτλους τέλους.

6 σχόλια:

  1. Συγχαρητήρια. Πολύ ωραίο κείμενο. Περίμενα να διαβάσω την άποψή σου για αυτή την ταινία. Εγώ οφείλω να πω ότι την εξέλαβα περισσότερο σαν μια αλληγορία, εκτός από ερωτικό γράμμα στο Σινεμά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Eιναι και τα δυο νομίζω. Αλλά είναι η αγάπη του για το σινεμά αυτή που γεννά όλες αυτές τις σκέψεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πρέπει να το δω! Επειγόντως. Και θα επανέλθω.

    Υ.Γ. Μόλις την προηγούμενη βδομάδα ξαναέβλεπα τον Franju. Τι ταινιάρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγόρι μου! Μου θυμίζεις γλυκά πως μια μέρα πρέπει να κάνω ανασκόπηση στον Franju, να τα δω όλα, ένα - ένα. Επίσης ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΡΑΞ ΦΙΛΕ, ΔΕ ΦΑΝΤΑΖΕΣΑΙ ΠΟΣΟ Γ***ΕΙ Η ΤΑΙΝΙΑ, ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ ΣΟΚ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φίλε συνονόματε Καπράνο,

    θυμάμαι σαν πιτσιρικάς να διαβάζω στην στήλη σου στο Χάμερ για Zombie Flesh Eaters, και να που κατά τύχη έπεσα πάνω σε κριτική για The Raid και λέω κάτι μου θυμίζει το όνομα. Μικρά τα ίντερνετ.

    Καλά τα λες. Και για Cosmopolis επίσης.

    Λοιπόν, γράφω και γω για ταινίες απο το floatingeye.tumblr.com, δεν κάνω διαφήμιση (αλήθεια ε), έψαχνα contact και δεν έβρισκα, αλλά είμαι και χαζός απο blogspot, οπότε το σβήνεις αυτο αμα θέλεις. Ρίξε μια ματιά όταν μπορέσεις, επειδή σε θυμάμαι θεούλη απο τα παλιά και θα μου άρεζε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και εγώ από εκεί τον γνώρισα τον Άκη... Zombie Flesh Eaters ε? Πω πω τι μου θύμησες, Fulci, Romero και τα μυαλά στα κάγκελα (κυριολεκτικά).

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αυτά, λέει, σας άρεσαν:

Ετικέτες