Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

Παλιές ιστορίες

Κάποιος ανέβασε αυτά στο γιουτούμπι



Είναι μια παλιά συναυλία
από τα χρόνια που έπαιζα στους Septic Flesh
που είχαμε δώσει στη Τσεχία.



Πάντα κοιτάζω με νοσταλγία εκείνη την εποχή. Θες επειδή ήταν πιο τρελή και ανέμελη, θες επειδή ήμασταν πιτσιρίκια και όταν μας έφτυναν εμείς λέγαμε "βρέχει", θες επειδή νιώθαμε ικανοί για τα πάντα, θες επειδή οι Septic ήταν μια μπάντα που θαύμαζα απεριόριστα πολύ πριν γίνω μέλος, τέλος πάντων, για άπειρους λόγους. Περιοδείες στας Ευρώπας, ύπνος στο πούλμαν, ξεκαρδιστικά σκηνικά, ανέκδοτα για μια ζωή.



(Με το Heaven Below δακρύζω ακόμα - το χτύπημα μου στο φινάλε μόνο πόζα δεν είναι)

Κάνουμε όλοι καραγκιοζιλίκια, αλλά μερικές φορές εγώ είμαι για μεγάλη γιούχα. Με βλέπω να σηκώνομαι όρθιος με την παραμικρή ευκαιρία (τα χειρότερα τα κάνω στο Shamanic Rites) - επίσης φοράω μαύρα γυαλιά και μαύρα γάντια. Πιο ψωνάρα δε γίνεται. Τα απαιτεί το κοινό του είδους θα μου πείτε. Υπάρχει όμως και ένα κάποιο όριο, Διάολε. Παρ' όλα αυτά, παίζουμε καλά. Αρχίδια λεφτά είχαμε πάρει, θυμάμαι. Νομίζω πως είχα θυμώσει κιόλας με αυτό: στο τέλος της συναυλίας μας έδωσαν πολύ λιγότερα χρήματα από το ποσό που είχε συμφωνηθεί. Μαθαίνω ότι δεν παίζουν πια κομμάτια από εκείνη την εποχή στα live τους. Είναι κρίμα. Άκουγα πάλι, προσεκτικά, το ΕΣΟΠΤΡΟΝ σήμερα. Παραμένει ότι πιο ουσιαστικό έχουν κάνει.



Με τον ένα κιθαρίστα, το Βασίλη που παίζαμε μαζί και στους Depression, αυτόν στα δεξιά με τη μαλλούρα, δε μιλάμε πια. Δεν νομίζω να με κατάλαβε επί τούτου ποτέ, και μάλλον θα έχει κι αυτός τα δίκια του. Όχι πως έχει καμία σημασία. Δεν χάνονται, άλλωστε, για σοβαρούς λόγους οι άνθρωποι. Μόνο για επιχρυσωμένες ανοησίες που ξεφλουδίζουν με το χρόνο, και αφήνουν ολόγυμνη την οικουμενική βλακεία της στιγμής.



Κάθομαι και χαζεύω τον εαυτό μου, το έτος 1999.

Ανίδεος και άφοβος.

Ορίστε οι ανθυγιεινές επιπτώσεις των αναμνήσεων.
Και τι να κάνω τώρα, που θέλω πίσω αυτά τα χρόνια;
Αιωρούμενος και εξόχως μόνος, επιστρέφω στο παρόν.

3 σχόλια:

  1. ποσων ετων ΝΙΩΘΕΙΣ φιλε ακη?μιλας λες και ολα τα παραπανω ειναι χιλιετιες πριν...btw,για μενα θα εισαι παντα ο original drummer της μπαντας μιας και επαιξες στα καλυτερα τους(αν και προτιμω ophidian wheel προσωπικα)!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φίλε Δημήτρη, ίσως και να μεγάλωσα πολύ τα τελευταία δώδεκα χρόνια. Ίσως γι αυτό να βλέπω έναν άλλο άνθρωπο πίσω από εκείνο το σετ. Δε λένε άλλωστε πως είσαι όσο νέος όσο και η πίστη σου; Ε, νομίζω πως έχουν δίκιο.

    Ευχαριστώ για το comment πάντως και καλως ήρθες στο blog. Ophidian Wheel, ε; Από αυτά που συμμετείχα, προτιμώ το DNA. Απ' όλα όμως, προφανώς το ΕΣΟΠΤΡΟΝ. Χαίρομαι πολύ όμως που τα παιδιά βγάζουν ακόμα δισκάρες - και, κυρίως, για το σουξε που σήμερα απολαμβάνουν και που τόσα χρόνια άξιζαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Α, και ο original ντράμερ της μπάντας είναι ο Δημήτρης που παίζει στο mini lp "Temple of the lost race".

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αυτά, λέει, σας άρεσαν:

Ετικέτες