Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Κενό.


Για λόγους που με ξεπερνούν, άκουσα τη σημερινή ομιλία Κυριάκου. Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποίησε τον θάνατο του πατέρα του, ως, ας πούμε, μια μουσική γέφυρα που έρχεται ακριβώς στη μέση μιας σύνθεσης, ως ένα ξαφνικό γύρισμα πλοκής που χωρίζει μια ταινία στα δύο, ως ένα "τσα! στην έφερα τώρα!" σε μια πολιτική παρλάτα, με έκανε να γουρλώσω τα μάτια μου τόσο διάπλατα που στο τέλος του έμοιαζα κιόλας. Και, στη πραγματικότητα, δε γράφω αυτό για να πουλήσω ιδεολογικό οπαδισμό, σε φάση "δείτε πόσο χειρότεροι είναι τούτοι απο τους αποκείνους". Έχει ψιλοπεθάνει μέσα μου αυτό, μετά από τόσες απογοητεύσεις και αρνητικές εκπλήξεις. Είναι που το Όλων δείχνει πια τόσο παραδομένο στη σκατίλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αυτά, λέει, σας άρεσαν:

Ετικέτες