Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Scream 4 (2011) ( 0 )


“Scream and scream again”, o τίτλος μιας παλιάς ταινίας τρόμου του Γκόρντον Χέσλερ, όπου ένας δύσμοιρος βλέπει μέρα με τη μέρα τα άκρα του να πετσοκόβονται ενώ αυτός κείτεται αβοήθητος στο κρεβάτι του πόνου. Φυσικά, αν εγώ τώρα κάτσω και πατήσω τέσσερα ουρλιαχτά στη σειρά, μονάχα το πρώτο θα ακουστεί δυνατό και στη θέση του – κάθε επακόλουθη τσιρίδα θα “σκάει” όλο και πιο αδύναμη, μέχρι να λαχανιάσω δηλαδή, σαν το δρομέα που ξεκινά καθυστερημένος και ιδροκοπά για να προλάβει τους υπόλοιπους. Παρεμπιπτόντως, κάπως λαχανασμένος ξεκινά εδώ και ο Κρέιβεν: πέρασαν κάτι παραπάνω από δέκα χρόνια για να εμφανιστεί το Scream 4, η τρίτη δηλαδή συνέχεια του “Κραυγή Αγωνίας” που γύρισε το 1994, βάζοντας ξανά “μπρος” στην τότε τελειωμένη καριέρα του και ενθουσιάζοντας κοινό και κριτικούς - τουλάχιστον τους περισσότερους από αυτούς. Γιατί, πρέπει να σας πω, εμένα το πρώτο Scream δεν μου άρεσε σχεδόν καθόλου.

Το σενάριο του Κέβιν Γουίλιαμσον –τώρα εξαφανισμένου, τότε “hip” και πολλά υποσχόμενου (σαν την άλλη πρόσφατη απάτη των hipsters, την Ντιάμπλο Κόντι, που επίσης κανείς δεν θα θυμάται σε λίγα χρόνια)– υποτίθεται ότι έκανε και ένα σχόλιο πάνω στις συμβάσεις των ταινιών τρόμου, στα κλισέ τους και στις διόλου αναπάντεχες ανατροπές τους. Τα σχόλια αυτά όμως ποτέ δεν θα μπορούσαν να βγουν από τα χείλη ενός γνήσιου οπαδού του Φανταστικού – δεν είχαν μέσα τους αγάπη, μόνο κυνισμό και άγρια διάθεση ξεκατινιάσματος. Έτσι, το κοινό αλλά και οι κριτικοί που μέχρι τότε περιφρονούσαν αυτές τις ταινίες μπορούσαν άνετα να χασκογελάσουν με τα καλαμπούρια και τους άγριους σκοτωμούς ολάκερης της τριλογίας – και κάποιοι fans που ένιωσαν να κολακεύονται από αυτό το σουξέ (“επιτέλους, κάποιος αναγνωρίζει το ταλέντο του Κρέιβεν!”) ακολούθησαν χωρίς πολλή πολλή σκέψη, ενώ ο Γουές φίλμαρε τα υπαγορευμένα φονικά με το γνωστό επαγγελματισμό του.

Στα χρόνια που ακολούθησαν το Scream 3 όμως, οι ταινίες τρόμου έγιναν ακόμα πιο κυνικές. Επικράτησε αυτό που αποκαλώ “μηδενισμός για 13χρονους”, ένας μηδενισμός δηλαδή απαίδευτος, ρηχός και άκρως επιφανειακός – σαν να περιορίζεις τον Νίτσε στο “ο Θεός πέθανε” και στη συνέχεια να πετάς στα σκουπίδια όλα τα συγγράμματά του. Από τη στιγμή βέβαια που το ίδιο το Χόλιγουντ παραδέχτηκε εξίσου κυνικά πως δεν είχε πια ιστορίες να αφηγηθεί (εξ ου και ο ποταμός των remake που κοντεύει να μας πνίξει), το μόνο χαρτί που μπορούσε να παίξει ήταν αυτό του torture porn (όχι τυχαία, τα aftermaths των –σαδιστικών- σφαγών κρατούν λίγο παραπάνω στο τωρινό sequel) και η εναρκτήρια σεκάνς εδώ κάνει πλάκα με το... Saw 4. Αμέσως μετά σκάνε δυο – τρία τεχνάσματα που ξεφεύγουν κάπως από το επίπεδο ενός φτηνού καλαμπουριού, στη συνέχεια όμως το όλο κόλπο καταρρέει. Κυρίως επειδή το Scream 4 προφασίζεται ένα νέο μετα-σχόλιο πάνω σ' αυτή τη σχολή του τρόμου, προφασίζεται δηλαδή κάποια κότσια, στη συνέχεια όμως το ίδιο το φιλμ δειλιάζει (πολύ νωρίς κιόλας) και αμέσως οδηγείται στα γνωστά μονοπάτια του slash'n'run δίχως καμιά απολύτως νοστιμάδα. Σκέτη κοροϊδία δηλαδή.

Το απίστευτο είναι ότι ο ίδιος ο Κρέιβεν έχει γράψει και σκηνοθετήσει μια πραγματική post-horror movie, τον Νέο Εφιάλτη, που παραμένει ένα από τα πιο υποτιμημένα φιλμ τρόμου των τελευταίων είκοσι ετών. Είναι ολοφάνερο δηλαδή πως εδώ, όπως και σε όλα τα άλλα Scream είναι ένας απλός διεκπεραιωτής και τίποτε παραπάνω.

Κι όλα αυτά ενώ, σε Ασία και Ευρώπη, ο Φανταστικός κινηματογράφος ανθίζει: οι Σουηδοί ανανέωσαν το βαμπιρικό μύθο (τον πλέον φθαρμένο!), οι Ισπανοί τα φιλμ με κανίβαλους (δείτε οπωσδήποτε το We Are Who We Are), ο Μεξικανός Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο πάντρεψε το πολιτικό σινεμά με το γκραν γκινιόλ στο Λαβύρινθο Του Πάνα και καλύτερα να μη μιλήσουμε για Χονγκ Κονγκ και Ιαπωνία γιατί θέλουμε άλλο τόσο κείμενο. Κι όμως, το φιλμ, μόνο remakes και μηδενισμό βλέπει. Ίσως επειδή είναι εύκολος στόχος. Κρίμα που όλα μοιάζουν εύκολα σε ένα τόσο “φτηνό” φιλμ σαν το Scream 4, όπου το πιο τρομακτικό θέαμα είναι η μούρη –και ακόμη περισσότερο τα χέρια!- της Κόρντεϊ Κοξ. Και το επιμύθιο; Δολοφόνο σε κάνουν ή οι ταινίες τρόμου, ή η οικογένεια σου: Και γαμώ τις διαλεκτικές.

4 σχόλια:

  1. "We Are WHAT We Are" και έχει τεράστια σημασία ;)
    Ταινιάρα μαν, χάρηκα που το ανέφερες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εδώ είμαι!
    Επειδή κάτι κουλά μου λέει όταν πάω να μπω στο email από το blog σου, αν θες, άσ 'το στο δικό μου blog ως comment και θα σου γράψω.
    ολόκληρη περιπέτεια...
    see u soon, το λοιπόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αυτά, λέει, σας άρεσαν:

Ετικέτες